Amsterdamskruisje

109 dagen gestopt -

Work that body!

Het was wel even ontnuchterend toen ik, op aanraden van @Sarah13, een meetlint van onder de bestuurdersstoel van mijn auto opdiepte

(deze was blijkbaar aan mijn door het niet-roken aangewakkerde organisatiedrift ontkomen)

en deze om mijn middel trachtte te binden.
Ik doe u de cijfers niet uit de doeken maar laat ik zeggen dat als ik mezelf in de rondte draai, ik tenminste 2 keer jarig ben geweest. De evenaar is zeg maar de riem waar ik mijn broek mee omhoog probeer te houden. Ook een digitaal uitstapje naar de website van het voedingscentrum deed mijn motivatie om van de alcohol af te komen, geen goed. Ik scheen na invoer van de harde cijfers

(nee, die twee centimeter bij je lengte zoals je die je bij de aanvraag van je nieuwe paspoort, erbij hebt gefraudeerd,  mag je hier er NIET ook bij doen!)

een ’ VEEL TE HOOG BMI’  te hebben!
Deze melding bereikte mijn ogen en brein in rode knipperende letters. Dat er opeens overal pop-ups voor dieetprogramma’s en het nummer van de zelfdodingspreventielijn (0900- 0113) verschenen, vond ik beetje doorzichtig en eigenlijk ook niet erg aardig. Een beetje met andere cijfers spelen
leerde me dat de woorden ’ TE HOOG’  en ’ PRECIES GOED’  respectievelijk in oranje en groene letters werden geschreven en dat die woorden niet knipperden. De pop-up maar geen zelfmoord te plegen, bleef wel gewoon in beeld staan.
  Zelf dacht ik eigenlijk altijd dat het nog wel meeviel. Ok, ik word geregeld gevraagd of ik zwanger ben

(wildvreemde mensen veroorloven zich zelfs enige aaibewegingen over mijn pens)

maar ik hoef nog niet, zoals sommige Amerikanen die via ‘het programma ‘600 lbs, where are they now’,  uitgezonden op de zender TLC,  beeldvullend op mijn TV verschijnen,  uit mijn woning te worden gehesen. Ik zit ineens te bedenken dat als ik in het geval van een medische interventie WEL naar het ziekenhuis zou moeten, maar te dik ben om in een ambulance te kunnen worden gestopt, ik dan weer het grote voordeel heb dat ik dan met mijn woning en al (want een stacaravan) aan een trekker kan worden gehaakt: autootjes met " Convoi exceptionelle’  ervoor en erachter en hop, op een slakkegang naar het Harderwijk ziekenhuis! 
Ik kan enigszins verschuilen achter de smoes dat de feestdagen pas net achter de rug zijn en dat het daarnaast winter is,

(als hovenier is er dus geen kloot te doen: toch vreet ik nog alsof ik bergen ophoogzand zo groot als de Mont Blanc moet wegscheppen)

toch gebiedt de eerlijkheid me toe te geven dat ik wel een beetje te dik ben. Ik moet daar dus wel wat aan doen. Want binnenkort ga ik mijn vader in Peru bezoeken en het zal me niet gebeuren dat hij mij bij het ophalen van de luchthaven, niet herkent, zoals mijn moeder mij ooit niet herkende toen zij mij van een Frans treinstation moest ophalen en ik door maandenlang port en brie in te nemen,was uitgegroeid tot over de 100 kg.

" Hallo Mama! "
-"Bonjour Monsieur," waarna ze duidelijk haar pas versnelde en mij gewoon op dat bankje liet zitten.

Wederom door @Sarah13 gemotiveerd (‘Mietje, homo, loser!’) trok ik vanmorgen dus in grote vertwijfeling mijn joggingspullen aan: het regende immers, het was koud en ik ben totaal out of shape. Mijn enige lichtpuntje: mijn bluetooth koptelefoon. Als ik daar nou gewoon maar een stampende joggingplaylist doorheen zou jagen, zou ik door het opzwepende ritme, misschien als vanzelf gaan lopen. Zoals een slaaf op een galei.
Bij het bruggetje vijftig meter van mijn huis, begonnen mijn enkels al te protesteren. Die seinden me :WAT THE FUCK ben je nou aan het doen! Wat jij wil GAAT helemaal niet! Nooit eerder heb ik pijn aan mijn enkels gehad, normaal weet ik niet eens dat ik ze heb!  Vervolgens begon Sarah13 te mekkeren en zei dat ik nou eens moest stoppen met foto’s te maken. Nou ja zeg, ik wilde enkel bewijzen dat ik wel degelijk aan het hardlopen was!

" Iedere keer stoppen om foto’s te maken is rusten en dat is niet goed voor de opbouw van conditie’ , aldus mevrouw Ijskonijn (overblijfseltje van haar nieuwjaarsduik, denk ik) .

Tenslotte kwam ik op het eind hevig hijgend en luid kreunend een ouder echtpaar met een hond tegen. Angst was te lezen in hun beider ogen maar ik wees een paar keer opzichtig naar mijn trainingsjasje om aan te geven dat ik ‘slechts een jogger was’  en geen op de vlucht geslagen TBS’ er.

Maar toch, na afloop is het heerlijk!
Sterker nog, ik ben verslaafd!
Morgen weer!
Wat?
Vanavond al!

Zo zie je maar weer, met een beetje hulp kan je bergen verzetten.
@Sarah13, bedankt voor je support!

p.s. En zo werkt dit Stoprokenblog ook: met een beetje hulp kunnen mensen bergen verzetten.

Amsterdamskruisje

109 dagen gestopt -

Beloning 100 dagen gestopt

100 dagen gestopt

Op 11 Jan 2020

Mijn beloningspasje! In de kleur blauw, de kleur van het vertrouwen.  Dit komt echt wel goed!

Amsterdamskruisje

109 dagen gestopt -

Blij

Hallo lieve gasten!

Ik ben heel blij dat jullie hebben gereageerd op @Jokija1954 ’  s uitnodiging om toch even stil te staan bij mijn 100 dagen-niet roken-jubileum.  Ik wilde er aanvankelijk zelf niet al te lang bij stilstaan want wat zijn100 dagen nou helemaal?  Ik stel hier de vraag maar wil hem ook meteen beantwoorden:  100 dagen niet roken is nog altijd 100 dagen meer dan een roker op zijn teller heeft!

Dus, joehoe, feest!!!

Daarom heb ik ook iets bijzonders voor de gasten geregeld.

Spiegels. 

Of dit lachspiegels zullen zijn of meer als toverspiegels moeten worden gezien, dat is geheel aan U, de gast.

De bedoeling is om voor de de spiegel te gaan staan en te vertellen wat je altijd al hebt willen doen, worden of voor elkaar hebt willen krijgen. Kan varieren van stoppen met roken (haha) , het volgen van een kapsteropleiding of het creeren van de wereldvrede. Alles mag, niets is te gek. Je wordt slechts beperkt door je eigen fantasie. Het moet/mag eigenlijk een momentje van eerlijk zijn zijn. Echte vragen aan jezelf stellen: waar ben ik in mijn leven, wat wil ik nog , wat wil ik nog voor mijzelf, mijn kinderen of voor de wereld.

Kijk, lach en betover.
De eerste die kijken mag is….....

(de eerste die reageert)

Amsterdamskruisje

109 dagen gestopt -

Anti rook gedicht. Eerder gepubliceerd, nu aangepast.

Wat zal ik je missen

de stank om mijn lijf
de rook die mijn ogen doet knipperen
dat met een nagelvijl weghalen
van de gele vlekken op mijn vingers

Wat zal ik het missen

dat concert aan hoestgeluiden in de morgen
de gele, groene of bruine fluim
opgerocheld tijdens het douchen
het spel om met waterkracht of teen
deze in het putje te doen laten verdwijnen

Wat zal ik dat missen

de schaamte als ik naar de tandarts ging
de week ervoor nog even heel hard poetsen
mijn eigen verbod dan tenminste niet te roken
op de dag dat ik de afspraak had
maar in de auto er naar toe
er toch weer aan toegeven
Wat zal ik dat missen
het gekrab met een nagelschaartje
aan de bruine vlekken                                      
op de achterkant
van mijn voortanden                                                            
het tellen van de sigaretten
die ik op een bepaalde dag had gerookt                              
het tellen van de sigaretten
die ik nog had voor diezelfde dag
en of dat nog wel uit kon

Wat zal ik dat missen

het kijken naar de klok op zondag
of de wijzer al richting negen uur ging
het nog net op tijd in de kleren schieten
in wat ook maar voor handen lag
joggingbroek
pantoffels
pyjama met een jas erover
eigenlijk was alles wel goed
om bij de benzinepomp
mijn geliefde sigaretten te kunnen halen
Wat zal ik het missen

als ik weer eens had besloten
er mee te breken
dan het koortsachtige gezoek
naar peuken in de tuin
het drogen van gevonden vondsten
op de kachel
het openknippen van de oude
en het daarvan rollen van nieuwe sigaretten                      
die ik dan tóch nog wel op mocht roken                                                            
want die had ik tenminste niet gekocht                                                            
want stoppen was in mijn geval
nooit echt stoppen                                    
maar veeleer treuren
om de verslaafde die ik geworden was                                      
hoe ik daar met een zaklamp in de nacht                                                          
op zoek was naar een weggeworpen sjekkie
en het maakte me niet eens uit
of die nou van de buurman zou komen
of van mij

Wat zal ik het missen

dat constant afwegen of ik nog wel gezond was
wat deed ik allemaal goed                                                                          
maar vooral
wat deed ik allemaal fout                                                                            
hoe lang zou ik nog ongestraft kunnen roken                                                    
elke dag dat schuldgevoel                                                                      
elke dag die tegenstrijdigheid                                                                    
elke dag die angst                                                                                  
er echt eens ziek door te worden

Wat zal ik dat missen

die verplichte gang naar buiten
dat teleurgestelde gezicht van mijn moeder
dat gekleum in de kou
dat voorbeeld dat ik gaf voor mijn kleine neefjes en nichten

Wat zal ik het missen

het verbaasd bekijken
van die rimpels en de lijnen
om mijn mond en ogen
wetend dat niet-rokers
veel ouder dan mijzelf
deze helemaal nog niet hebben

Wat zal ik het missen

dat bijeen gepakt staan met vreemden                                                            
in smerige rookhokken                                                                            
vieze, zielige mensen                                                                            
enkel bijeengebracht
door één gemeenschappelijke factor                                      
namelijk het feit
dat wij allen
die fantastische sigaret
niet konden missen.

Eindelijk ben ik dan gestopt

Sigaret, wat zal ik jou missen!

(als kiespijn that is)

Amsterdamskruisje

109 dagen gestopt -

Duurt te lang

Duurt te lang

  Vanmiddag moest ik naar de huisarts om een ECG filmpje te laten maken. Heel raar, als je met roken gestopt bent ga je ineens van alles mankeren. Of misschien let je wel beter op alle pijntjes, ik weet het niet.
Kort na het stoppen met roken had ik in ieder geval een raar gevoel op de borst en wat moeite met inademhalen, vandaar dat de huisarts me een ECG had aangeraden.

Lang verhaal kort: niets aan de hand (volgens de doktersassistente, het apparaat en de huisarts zelf) en de laatste test om alles uit te sluiten, een longfunctietest, stond donderdag gepland.
Ik moest echter onverwachts werken dus moest ik aan de balie nog even mijn afspraak voor de longfunctietest verplaatsen. Ik snap dat doktersassistentes het heel druk hebben maar soms duurt het allemaal wel heel erg lang. Doen ze net of ze je niet zien en doen alles om oogcontact te vermijden. Alsof je niet bestaat.

Uit verveling begon ik om me heen te kijken en achter mij stond een NHG patientenfolders bord. Dat zijn folders ter ondersteuning van de voorlichting door huisartsen, vóór, tijdens en na het consult, aldus hun eigen website

Ik verzamelde de ergste die ik kon vinden

Aambeien
Hoofdluis schaamluis
sexueel overdraagbare aandoeningen
diarree
wormen

en vanaf dit moment voelde iK al heel wat ogen in mijn rug

Vaginale afscheiding
Roos
Urineverlies
overgeven
Verkoudheid en griep

en maakte er een waaier van.

Toen draaide ik me weer om.
Zo snel geholpen daarna! Niet normaal!

Ze zeiden werkelijk overal ja op en binnen no time stond ik mét een verplaatste longfunctieafspraak weer buiten.

Hehehe

Amsterdamskruisje

109 dagen gestopt -

Ik ben zo blij!

Drie maal raden waarom…

Amsterdamskruisje

109 dagen gestopt -

De achterblijvers

Amsterdamskruisje

109 dagen gestopt -

So well organized

Wat is dat lekker he, georganiseerd zijn? 

Mijn mede-georganiseerden hier op het blog snappen dat wel. Meestal de ouderen onder ons, want ja, wijsheid komt met den jaren.

Gisteren een goed voorbeeld van de vruchten van mijn pas geboren georganiseerd bestaan. Ik had de grootste moeite gehad me alleen al in gedachten te verwijderen van mijn warme schuilplaats naar de reuring van het dorp, maar omdat ik ECHT EERST pasfoto’s moest hebben voor die hele vroege paspoortaanvraag die maandag al op het gemeentehuis plaatsvindt

( ik kan die afspraak echt niet meer verzetten, iets dat ik reeds vier keer eerder heb gedaan; de kans wordt steeds groter dat ik te laat mijn paspoort heb want 1 februari ga ik al naar Peru)

moest ik er ook echt fysiek wel uit. Met dit weer, waar er een gerede kans bestaat dat er regen en hagel met 100 km aan windkracht in je pan worden geblazen,  geen leuk vooruitzicht.

  Centrum van Dronten, op een overvolle parkeerplaats. Een man loopt naar een auto toe en ik denk:

"Mooi, die gaat weg, kan ik daar mooi staan."

Maar helaas, nadat hij de klep van zijn achterbak dicht had gegooid, komt hij, terwijl hij een regenponcho aan het omslaan is, langs me heen gelopen. Hij heeft groot gelijk: een hagelbui stort over hem heen. Dan maar weer achteruit en ik vind ergens anders nog een (krap) plekje. Ik doe mijn lichten uit, doe mijn deur voorzichtig open en pak

IN 1 KEER

mijn supercompacte opvouwbare uitschuifbare oprolbare paraplu.


WAT IS DAT HEERLIJK!!

Tot voor kort wist ik altijd wel dat ik in mijn auto ERGENS twee paraplu’s had liggen; nu weet ik gewoon dat er 1 in het zijvakje van mijn deur staat (want geklemd) en 1 (een grote) achter de autoriem van de eventuele passagier staat.
En het leuke is dat ik ook weet waar mijn
zonnebril(-en), mijn tandenstokers, mijn parkeermunten, mijn TOMTOM voor noodgevallen
(niet meer geupdate sinds 1979 en alleen te gebruiken als mijn telefoon met google maps is uitgevallen),
mijn duizendstratenboek en autosnelwegenkaart

(voor nog grotere noodgevallen)

en mijn vouwfiets

(voor als het echt de spuigaten uitgelopen is) 

zijn!

Lopend onder mijn paraplu, die toevallig qua kleur matcht met mijn bij de kringloop gescoorde G-star raw winterjas (als nieuw en slechts voor 9 euro), voel ik mij zeer in mijn nopjes.
Toegegeven, ik heb me heus wel eens beter gevoeld maar dat was dan ook in iemand anders nopjes, dus dat telt niet. Ik geniet van al die mensen die met gebogen hoofden en door vrieskoupijn veroorzaakte grimassen zich een weg door de hagel banen naar hun auto’s, Actions, Albert Heijns en of oliebollenkramen. Nog meer geniet ik van dat neutraalpersonage (zag niet zo snel tot welk geslacht het behoorde)  in dat invalidekarretje. Tergend langzaam rolt het aan mij voorbij maar het was zo stom geweest om geen enkele voorbereiding te treffen en dus krijgt het de volle laag!

Eigen schuld, dikke ijslaagbult op je bakkes!

Mijn humeur wordt wat minder als ik een ander georganiseerd persoon zie Deze persoon heeft ook een paraplu, weliswaar een qua kleur en de rest van zijn outfit,  niet matchende, maar toch: hij krijgt in ieder geval geen (al dan niet gewenste) gezichtsscrub met bevroren waterdeeltjes van de Heer cadeau.

Ik genoot met volle teugen van mijn georganiseerdheid. Doet me ook zin hebben in werkelijk in mijn leven op en top te organiseren.

Ik laat u op deze toch wel mooie zondag achter met mijn laatste ontdekking. Als u na gedane zaken ALTIJD de borstel hanteert, hoeft u ook niet in de zenuwen te zitten als er eens iemand op bezoek is die toevallig naar het toilet moet.

Fijne zondag!

p.s. boze commentaren over superefficiente bejaarden,  onvoorbereide invaliden en de voordelen van pleeborstels graag hieronder…..

Amsterdamskruisje

109 dagen gestopt -

Verder terugkijken dan 8 pagina's

Hallo iedereen, ik was even aan het bekijken wat ik de afgelopen weken had gemist en zat dus achteruit te scrollen. Maar tot mijn stomme verbazing kom ik niet verder dan acht pagina’s in het verleden. Ligt dat aan het blog of aan mijn telefoon? Wie weet het antwoord?

Amsterdamskruisje

109 dagen gestopt -

Schuur der wanhoop

Ik val in herhaling maar het is winter dus heb ik meer tijd en dus ook meer tijd om op te ruimen. Met hippe ordeningssystemen voor ogen daarom ook Ikea al een bezoek gebracht afgelopen zondag: het woongedeelte van mijn recreatiehuis, is nu helemaal in kannen en kruiken. Of beter gezegd nu: in glazen voorraadbakken met bamboedeksels. Waarom die rare Zweden trouwens overal een sticker op moeten plakken is mij een raadsel.  Die moet ik er namelijk allemaal weer afkrabben. De onderkant van ieder van de zes wijnglazen die trouwens samen in 1 karton zitten en waarmee je alle zes de wijnglazen met je meeneemt ( een sixpack aan wijnglazen eigenlijk) elk afzonderlijk met een sticker beplakken: ik zie het nut er niet van in. Hopen dat de eerste warme afwasbeurt ook de lijmresten zal weghalen. Vreemd ook, dat plastic hoesje waar de vier eetlepels die ik kocht, bijelkaar gehouden werd: ik moest deze bijkans met de slijptol losslijpen, zo stevig zat die erom heen.

Vandaag ging ik weer rommel te lijf: dit keer in de twee schuren. Op een gegegen moment was ik zo overweldigd door de troep, dat ik ontzettend zin had om te gaan roken. Alsof de troep daardoor minder wordt. Belachelijk natuurlijk maar o,o,o, wat heb ik nog veel te doen en vooral, los te laten

Fijne avond en alvast welterusten.

Amsterdamskruisje

109 dagen gestopt -

Simplify your life en the war of art: alles moet weg!

Het is winter (dus eigenaars van tuinen geloven het wel voor dit jaar) en ik rook niet meer dus ik heb zeeën van tijd tegenwoordig. Ik slaap uit, ga naar de winkels (kringloop!), lees boeken (ben zelfs weer lid geworden van de plaatselijke bibliotheek) en…ik ruim op. En niet zo’n beetje ook ! Ik ben haast niet meer te stoppen!

Geïnspireerd door het boek ’ Simplify your life’  en het boek ’ The war of art’  ruim ik alles op wat mijn doelen niet meer dient. De boeken zeggen me namelijk dat ik een omgeving moet creeeren waar ik ‘als vanzelf’ creatief word. Nou ja, dat het in elk geval gemakkelijker wordt om creatief te zijn en creatief zijn, DAT wil ik!  Creatief zijn kan trouwens van alles zijn: schrijven, plannen maken, schilderen, bedrijven opzetten, ware liefde vinden etc.etc.

Drie dagen lang ben ik al bezig om mijn woonvertrek en kookgedeelte te ontpuinen van alle kapottte en overbodige rommel. Ik ben zeer streng voor mezelf, nietsontziend bijna en gooi alles rücksichtslos weg.

Een paar voorbeelden:

-Een waxinelichthoudertje dat ik 20 jaar geleden gekregen heb van mijn stiefmoeder maar waarvan sinds twee jaar het dekseltje kapot is en dat alleen gemaakt kan worden door te lassen, iets dat ik teveel moeite vind voor dit object: WEG!
- Drie waxinelichthouders bekleed met leuke mozaïeksteentjes maar wel van die vriendin waar het heel vervelend mee is uitgegaan (Als je weer meeleest, btw, get a life):  WEG!
- Een ledstrip, ooit bij Aliexpress gekocht en die verstopt en geplakt achter een plank voor indirect licht had moeten zorgen maar die het met geen enkele adapter deed, de meegeleverde incluis: WEG!
-Een mok met een foto van Opa en Oma, 99 en 101 jaar oud, zittend op het bankje in het park bij het laatste station van hun leven, namelijk een verpleeghuis in Amstelveen maar wel met afgebroken oor? WEG! 
Sorry Oma en Opa.
Gelukkig heb ik een heel boek met foto’s van jullie, inclusief die foto van jullie op het bankje.

-Een heel klein garde-tje dat je waarschijnlijk moet gebruiken om melk voor een cappucino mee op te kloppen: zolang ik hem heb, nog nooit gebruikt: WEG!
- Een bieropener met de kop van een stier maar met het achterlijf van een naaktslak, verschrikkelijk lelijk en ook nog eens afkomstig is die van iemand die, achteraf gezien en goed beschouwd, wel zeker mijn leven ten nadele heeft beinvloed: WEG!
-Alle messen en vorken en lepels waar er maar 1 of 2 van zijn en waar ik geen idee van heb hoe ze uberhaupt in mijn leven en bestekla zijn terechtgekomen: WEG!

  Nadeel is wel dat er in de bestekset die overblijft, er slechts twee eetlepels zijn. Dat probleem moet ik dan maar fixen door er een andere set tegenaan te gooien,  want ORDNUNG MUSS SEIN (met als gevolg dat die 2 laatste lepels hoogstwaarschijnlijk dan ook het veld moeten ruimen maar nu hou ik ze toch nog maar even anders moet ik zometeen met een theelepel de soep naar binnen werken en zoveel tijd heb ik nou ook weer niet).

- Een wijnkurk aan een sleutelhanger: handig voor als je de kurk van de wijnfles kwijt bent (wat na sommige drinkgelagen natuurlijk mogelijk is) maar op de keper beschouwd, volkomen belachelijk: WEG!
Kijk, als het nou een schroefdop aan een sleutelhanger was (want dat soort wijnen slobber ik nu eenmaal naar binnen)  zou ik misschien meer moeite hebben gehad deze in de vuilniszak te gooien.

-Die ene theepot van de drie theepotten die ik maar liefst blijk te bezitten waar je niets anders kan doen dan theezakjes inhangen, net als die andere theepot die ik dus al heb maar waar je niet ook losse theeblaadjes in een zeefpilaar kan doen zoals die andere theepot: WEG! 
-Schaar met de punt eraf: WEG!
-Twee dezelfde messenslijpers:De mooiste blijft. De ander WEG!
-Alle glazen waar ik er niet meer dan twee van heb: WEG!
Behalve dan die twee whisky glazen die ik ooit in een set van vier heb gekocht maar waar alleen deze twee nog van over zijn. Als ik deze twee glazen nog eens vul met whisky ,  zal dat vast met een hele goede vriend zijn (moet de eerste vrouw die van whisky houdt, nog tegenkomen). Ik zal gezien de keuze van drank, overduidelijk met hem aan het doorzakken zijn en dus waarschijnlijk diepzinnig over het leven aan het praten zijn .Zo’n vriend heb ik nog niet maar wat niet is kan nog komen dat dus daar bewaar ik die glazen dan maar voor.

- Alle borden ? WEG! Het feit dat ze nog vies waren en dus nog afgewassen moesten worden, heeft mij waarschijnlijk, over de streep gehaald. Heb ze daarnaast ook nooit mooi gevonden, die borden. Ze hadden rare tekeningen in het midden, halve bedrijfslogo’s bijna en ze kwamen uit drie verschillende serviessets. Van geen enkele set waren er vier stuks aanwezig en dat is toch wel het minste. Dus weg er mee inderdaad. Moet nu wel op zoek naar nieuwe serviesset en was black friday-indachtig,  ook al op pad geweest. Heb bij Xenos en action nog geen servies kunnen vinden dat mij waardig is.Het is dat @Sarah13 (ja, wij hebben ook wel eens niet roken-gerelateerd contact) mij verbood om die drie schitterende en wit porseleinen plantenbakken en plantenbakonderschaal uit mijn tuin als servies te gebruiken anders had ik het ideale servies al gehad. Gisteren had ik die toevallig naar binnen gehaald om eens grondig schoon te maken en wat bleek: qua formaat (ik kan er makkelijk mijn hoofd in kwijt) en kosten (gratis want ooit tussen het afval van een rijk huis in Blaricum weggeplukt) komen ze toch aardig in de buurt! Kilo’s gemengd fruit zou er in kunnen. Twee hele kroppen sla! Niet eens gesneden!  Liters soep!  Hele familiezakken patat! Met gemak! Het hadden er alleen vier moeten zijn, potverdorie !

Nog veel meer spullen heb ik weggegooid, dames en heren, vier volle vuilniszakken vol.  Ik zal u de spullen en de redenen van weggooien besparen want anders komt dit blog nooit af.

Wat ik u wel nog wil meegeven, is dat het lijkt dat ik met alle nieuwe woon- en leef ruimte die ik ineens tot mijn beschikking heb, ook meer ruimte heb gecreeerd om adem te halen. Of zou dat misschien komen doordat ik alweer bijna 60 dagen niet gerookt heb?

Hoe het ook zij: een fijne avond gewenst!

En what the hell: ik wens u zelfs een fijn leven toe!

Amsterdamskruisje

109 dagen gestopt -

Blind

Zit ik hier bij een collegahovenier die snipverkouden is, vraag ik hem: "Rook je nou ook als je verkouden bent? Zegt ie: " Ik heb er net 1 op! Waar je bij was!

Totaal niet gezien! Alsof ik blind geworden ben voor roken en sigaretten.

Mooi!

Amsterdamskruisje

109 dagen gestopt -

Goeiemorgen, iedereen al aan het ontbijt?

Amsterdamskruisje

109 dagen gestopt -

Slim