Amsterdamskruisje

305 dagen gestopt -

Kopje koffie, Tuinkabouter?

Vandaag was ik aan het werk in Almere Overgooi. Dit gebied had eigenlijk het ’ Gooi’  van Flevoland moeten worden: grote villa’s op nog grotere kavels. Het schijnt bij de verkoop van de kavels niet echt storm te hebben gelopen. Zo heeft de gemeente Almere zelfs grond *zuinig mondje * aan projectontwikkelaars moeten verkopen die er APPARTEMENTENCOMPLEXEN op willen bouwen. 
 
  Het huis waar wij deze dag aan het werk waren was nog wel een grote villa, met een gigantische tuin eromheen. Opdracht van de baas was om de 20 leiplatanen daar te snoeien, maar wel zo zodat ze nog net gedekt waren.
 
  Ik weet niet hoe het met jullie plantenkennis is, maar ik weet inmiddels al uit ervaring: platanen snoeien staat bij mij gelijk aan rode ogen, zere keel en heul veul niezen. Vandaag hoorde ik van mijn collega dat dit zou komen door een allergische reactie op de luizenschijt van de luizen die graag op het blad van de plataan zitten. Maar ik heb het zojuist gegoogled, en moet dat verhaal toch echt naar het rijk der fabelen verwijzen want de lichamelijke irritaties schijnen toch door de viltige haartjes te komen die op het blad zitten en die loskomen tijdens het snoeien. Er stond ook nog bij dat je minder kans krijgt op dit soort klachten als je in de morgen snoeit, als het blad nog nat is van de dauw of net na of tijdens een regenbui.
Ik kan gevoeglijk zeggen dat dit laatse grote onzin is, want ook al was ik om 07:30 aan het snoeien en ook nog tijdens een gigantische regenbui ...en tóch steeds had ik last van jeukende ogen, zere keel en een hele hoop genies.

  Op zulke moment is het volkomen normaal dat je je keuzes in het leven evalueert. Hoe het leven in Godsnaam zo is gelopen dat je om 07:30 bij een of andere patser in Almere Overgooi met een veel te grote tuin om zelf te kunnen bijhouden, proestend en druipend op een trap staat om een plataan staat te snoeien. En als je dit dan nog doet voor die patser zijn plezier ( want ik snap heus wel dat je soms dienstbaar moet zijn om vooruit te komen in het leven) dan kon ik er nog makkelijker mee omgaan.  Maar nee, ik deed het niet voor de patser maar voor een hovenier die mij als ZZP-er inhuurt en die gierend van de lach 15 euro per uur (als niet meer ) aan mij verdient omdat hij datzelfde bedrag schaamteloos bovenop mijn eigen uurtarief legt waardoor hij elk uur, in feite door niets te doen, aan mij verdient.

  Al die regen- en allergie-ellende ten spijt, alsmede de teleurstelling over mijn baan of dus over mijn huidige leven in het algemeen, had makkelijk eventjes verlicht kunnen worden….  bijvoorbeeld als die patser( of zijn onzichtbare vrouw) iets van een kopje koffie had aangeboden. Een beetje warmte dus tijdens dat natte koude weer.

  Maar o nee!
Want ook al waren wij er wel degelijk, voor de eigenaren van de villa bestonden wij in het geheel niet. Want dat geratel van die accuheggescharen van die twee in regenpak gestoken tuinkabouters was slechts een droom. Een mooie droom zelfs, want de tuin zal er na hun ontwaken,  prachtig bij liggen. Dit zonder enige fysiek ongemak en dus ook zonder geseling van de weerselementen of wraakzuchtige platanen.

  Geeft allemaal niets, ik sta daar boven. Heb een dikke huid . Tuurlijk kreeg ik alsnog mijn koffie,  en wel bij de benzinepomp op de terugweg naar de baas zijn loods. Natuurlijk deden we dat in de baas zijn tijd. Want koffie tijdens dit soort kloteweer moet! En hij mag ook wel eens wat betalen voor al dat geld dat hij over mijn rug verdient

  Laat ik mijn verhaal afsluiten met een waarschuwing. Links- of rechtsom wordt na zulk onmenselijk en ronduit onbeschofte gedrag dat dit soort klanten ten toon spreidt, - en ik weet zeker dat ik namens velen met een eigen bedrijf spreek-  bij het opmaken van de rekening wraak genomen. Kosten voor werk of bijvoorbeeld afvoer van groenafval worden dan ineens naar boven afgerond, waardoor je al gauw 10 of 15 euro meer betaalt dan als je gewoon een kop koffie van nog geen kwartje had geserveerd. 

Ik zeg het maar even.

Amsterdamskruisje

305 dagen gestopt -

COPD en de bliksemafleider deel 5

Ik weet niet helemaal zeker of ik dit deel al wel eens eerder hier geplaatst had; ik kon het in ieder geval niet tussen mijn blogs vinden.
Dus "Sorry" als jullie dit al gelezen hebben en "Alsjeblieft " als dit niet het geval is. Voor de nieuwelingen onder ons: deel 1, 2 ,3 en 4 zijn wél te vinden tussen mijn blogs. En, o ja, op het moment van dat dit alles gebeurde , rookte ik nog.

Vorige keer:

  Op dat moment brak de hemel open. Druppels zo groot als Ferrero Rocher bonbons vielen op mijn kop en verplaatsten mijn haircream van de Albert Heijn, die ik die ochtend nog zo zorgvuldig in mijn haar had gewreven, binnen no time van schedel naar wangen en kin. Omdat die cream, zo had een andere hovenier waar ik drie dagen in de week voor werk, me al eerder voorzichtig op gewezen,  zich na regenwater, tot een yoghurtachtige substantie ontpopt,  een beetje een raar gezicht. Ok, terug naar de auto voor het regenpak.

Nieuw:

  Als een kreeftvisser (geel regenpak met een zuidwester in dezelfde kleur) kwam ik terug Gretha’s  tuin. Als eerste maar al die verdomde stoelen uit de tuin werken: met mijn kruiwagen en stokgerij had ik er bij binnenkomst, al drie omgestoten. Een tweede man laten rondlopen in déze tuin, zoals ik eerder had bedacht, zou nooit hebben gewerkt besefte ik toen ik de werkzaamheden in de tuin was begonnen te inventariseren: met alle bewegingen die je nodig zou hebben een bepaald gewas te snoeien, zou je algauw een ander gewas tegenkomen dan wel de schutting of wel die tweede man: onpraktisch,  gevaarlijk en uiteindelijk ineffectief.

Ik begon met de coniferenzuil rechts. De vorm zat er nog aardig in ( dus wat kon er fout gaan?) en ik dacht dat als ik die zuil eenmaal klaar zou hebben, Gretha’s wel onder de indruk zou zijn. Dat ze dan meteen een beetje vertrouwen in mijn vaardigheden zou krijgen en ze niet steeds vanaf de bank naar buiten hoefde te loeren, voor zover dat door het dichte regengordijn überhaupt mogelijk was. De onderkant van de coniferenzuil deed ik met de fijnere en lichtere motorheggenschaar. Waar ik niet meer bij kon, daar zou ik dan de trap voor pakken.

Toen dat moment zich uiteindelijk aandiende, werd het duidelijk dat Gretha’s coniferenzuil zich vanaf dat moment niet langer meer zonder verzet zou laten scheren: de trap, toen ik die eenmaal dóór en uít de takkentengels van omringende en in de weg staande plantenvrienden had gerukt en naast de coniferenzuil had gezet , zakte met elke stap die ik erop zette, steeds dieper in de door de regen almaar modderiger wordende polderklei. Daarnaast was de conifeer zo dicht bij de schutting geplaatst (of was hij gedurende de tijd zo breed uitgedijd) dat ik mezelf niet tussen de conifeer en de schutting van de buren kon wringen. Daardoor kon mijn heggenschaar veel af te knippen gebied niet bereiken en zou ik mijn multi-tool moeten gaan gebruiken. Die moest ik dan hélémaal nog in elkaar zetten en daarnaast was het apparaat zwaarder qua gewicht en qua resultaat minder precies.  En o ja, de regen was inmiddels getransformeerd tot hagel.

Dit zou geen gemakkelijke dag gaan worden, dacht ik terwijl ik de trap maar weer afdaalde en de hagel op mijn schedel en zuidwester al twee minuten een drumroll aan het spelen was. In mijn brein kwam het beeld van de oplossing voor alles aan: de peuk, met pootjes en glimlach, huppel-schrijdend uit de coulissen met knipperende en gekleurde lichtjes. Maar HOE dan? Shaggies lieten zich in dit weer niet draaien? En als je ze op een of andere manier wel had kunnen draaien, lieten ze zich niet oproken. Had Gretha niet gezegd dat ze ondanks haar heftige COPD, af en toe TOCH nog sigaretjes rookte? En zo ja, zou ze dat toevallig in huis doen?

Ik deed de achterdeur open. Nadruppelend op de inloopmat (de regenkleding had ik opgevouwd en netjes in de regen gelegd), sprak ik, alsof ik doorging met een conversatie die een uur geleden was gevoerd maar ieder nog vers in het geheugen lag: 

"Ik rook trouwens ook, wist u dat? "

Gretha kuchte wat onduidelijks en probeerde iets van opstaan. Toen ze daarna ook nog wat wijsgebaren maakte die duidelijk richting grond gingen of beter gezegd met de vloer te maken hadden, kreeg ik door dat ze bezig was met  haar laminaat te beschermen. 
Laminaat + nadruppelende tuinman= inderdaad geen goede combi. Er werd me, stoel 1 t/m 5 later, een handdoek gebracht. Denk dat de inloopmat de meeste druppels al had geabsorbeerd,  maar toch bedankt voor de moeite.

"Je mag hier best een sigaretje roken hoor, ‘t’ is nu toch geen weer om te werken."

Alsof ze mijn gedachten kon raden: mijn hand zat in mijn broekzak al te zoeken naar mijn shagbaal. 

"Ik vind het helemaal niet erg als je een sigaretje rookt:  heb hier zelf ook altijd in huis gerookt".

Mooi! Schaatsend op mijn natte sok en de handdoek van Gretha (want er vielen toch nog druppels op het laminaat) , bereikte ik de stoel waar ik met de koffie had gezeten en ik kon niet wachten tot ik deze van koffiestoel tot rookstoel kon bevorderen.  Mijn eigenste rustpuntje in Gretha’s huis! Helaas, nog voordat mijn hand mijn baal had gevonden, ontstak Gretha weer in een hoestbui.

"Lopen je machines soms op benzine? " vroeg ze toen ze was uitgehoest. 

-"Ja, hoezo dat’? 

Ik moest onderin mijn baal naar droge shag zoeken, want alle shag aan de bovenkant was zeiknat

"Dan is dat waarom ik nu zo hoest. Ik kan niet tegen die benzinelucht, ik ga er van hoesten."

Godver.
Ik deed de baal weer dicht, want iemand die al gevoelig is voor een zweempje aan benzinelucht die aan kleren mee naar binnen wordt genomen, zou zeker niet de lucht van Lucky Strike halfzware shag kunnen verdragen. Dat zou gewoon haar dood worden.

Wordt vervolgd

Amsterdamskruisje

305 dagen gestopt -

Weer een jaar erbij

Afgelopen zondag was ik jarig. Redelijk bijzonder was dat er mensen kwamen om dit te vieren. Niet dat het bijzonder was dat ze uberhaupte kwamen

(ik doe altijd erg mijn best een goede gastheer te zijn),

bijzonderder was DAT ik mensen had uitgenodigd om het te vieren. Want normaal doe ik ‘er’ niet zo heel veel aan. Vind ik het met een tompoes bij de koffie al wel gevierd. Dit keer echter, mijn 43ste verjaardag,  pakte ik flink uit! ! Barbecueën most het wezen! Om tijd te besparen had ik een aantal dagen ervoor,  al al het eten bij de lokale slagerij (annex traiteur) besteld. 

Note to self: nooit bestellen als je honger hebt! Barbeque pakket C en barbeque pakket ’ De Polder’  bleken zo uitgebreid dat ik ze nauwelijks in mijn ouwe Opel Combootje kon stouwen! En dat wil wat zeggen, want daar kan men toch al gauw een pallet met 1 kuub aan belading in kwijt. Misschien had ik al die andere vleeschen, broden en salades niet ‘voor de zekerheid’ moeten bestellen, want van al de heerlijkheden heb ik nu niet één dag gegeten (wat oorspronkelijk de bedoeling was)), vanavond ga ik mijn vierde dag in! 

  De reden dat ik zo weldadig had ingekocht was omdat dit mijn laatste dagen zijn dat ik mezelf culinair mag verwennen. Althans op de manier waarop ik dat gewend ben. Sommige oudgedienden op dit blog (@Joyforever57, @Toosje50, @Jokija1954) weten dat ik al heel lang de wens koester om enkel op rauw (= levend) voedsel te leven. Ongekookt dus. En dan nog het liefst veganistisch ook.  In de praktijk komt dat neer dat je alleen maar rauw fruit, rauwe groenten en ongebrande noten mag eten.  En wel totdat het je neus uitkomt! Maar, en dat is het gekke,  dat gebeurt dus eigenlijk zelden! Als je er eenmaal een tijdje mee bezig bent, merk je op deze manier te eten, best te doen is, en vooral, dat het de innerlijke mens, zoveel goeds doet!

(Voor de mensen die hier meer van willen weten, google op raw veganism, rauw veganistisch, of 80-10-10 dieet.)

  Het zal tijd worden dat ik anders ga eten, want ik ben echt veel te zwaar.  Volgens lieve, en eerlijke mensen om mij heen, kan ik mijn vergrote omvang niet enkel meer aan spieren toeschrijven, iets wat ik toch nog best lang gedaan heb. Mijn werk is vooral lichamelijk,en nogal zwaar soms, dus als je me met gesloten ogen zou bekijken, lijk ik best gespierd.  

  Het ging eigenlijk mis, toen ik, iets meer dan 200 dagen geleden nu,  onbewust de sigaret inwisselde voor het flesje bier. Of het blikje bier, want in die verpakking mocht het ook. Zelfs de halve liter bier die daar er in kon zitten, mocht ook.  Ik zag er aanvankelijk geen kwaad in, want ontspanning na een loodzware werkdag muss sein! Want als ik geen sigaretten meer mocht, mocht ik toch wel wat anders! Want zo werkt dat met kinderlijke geesten: als er ‘iets’  wordt afgepakt’,

(Kom er maar in, al die mensen die nu meteen gaan zeggen dat ik de verkeerde ’ mindset’  heb!)

wil je daar toch iets anders voor terug.  Dat werd dus bier. En bier kwam niet alleen. Hij kwam met zijn vriend S. Nek.

  De dagen kabbelden voorbij  en Bier, S. Nek en ik waren best gelukkig. Alles liep op rolletjes, totdat ik die rolletjes niet alleen onder mijn voeten zag,  ik merkte plotseling dat ik zijwieltjes kreeg! Rolletjes aan de zijkant dus!  Niet lang daarna bleek dat Bier en S. nek me stiekem hadden bezwangerd! Shame on me!  Ik had het pas door toen ik al 5 maanden met een 36 weken buik rondliep!

  Het punt dat ik dacht: " Nu moet er iets gaan veranderen!" kwam toen ik de glazen tafel ging ophalen waar ik dit blog nu aan schrijf. De markplaatsverkoper, ene Rob en heel erg homo sprak de onsterfelijke woorden: 

" Nou, die zal je echt niet passen, want.jij.bent…DIK!" 

Hij gaf dit antwoord op mijn vraag of ik niet dat witte leren jasje niet mocht passen die ik ook op zijn marktplaats had zien staan.   
Deze vraag stelde ik omdat ik in de auto met open raam op de Enkhuizerdijk en op weg naar Robs loods in Marken,  merkte dat het toch wat guurder begon te worden. En omdat ik de kans groot achtte dat ik bij het tweede doel van mijn reis (een kastje wegbrengen) misschien wel eens langer zou kunnen gaan blijven hangen dan expliciet was afgesproken.

Rob lachte er dan wel bij…. maar ik vond het eigenlijk helemaal niet zo grappig. 

   Vandaar mijn wens rauw veganistisch te gaan eten en daarmee dat addergebroed waar Bier en S.nek me mee hebben opgezadeld, terug naar Dikkebuikenland te aborteren. In de beginfase hou ik alleen nog een gaatje open voor rauwmelkse kaas, want anders is de overgang zo groot.1 juni ga ik starten. Rooie wijn mag ook nog eventjes, want dat is tenslotte ook rauw en anders is ook DIE overgang zo groot.

Ik hou jullie op de hoogte van mijn vorderingen!

(En jou ook!)

Amsterdamskruisje

305 dagen gestopt -

Duit

Omdat hier ineens vele oude bekenden over de vloer komen (@Callahan70, @Joyforever57, @Alpenrose: ik denk dat de ‘noodkreet’ die doorklonk door een blog van @Jodie04 een aantal dagen geleden daar debet aan is), voel ik me bijna verplicht ook een blog te schrijven. Vandaar deze duit in het zakje.

Gek he? Toch een onzichtbare groepsdruk, maar niet eens een van dwang. Meer van: Hee, als iedereen ineens een teken van leven gaat geven, moet ik toch ook even iets van me laten horen?

  Eat, sleap, rave, repeat. Dat was een liedje van een aantal jaren geleden. Het ging om mensen die enkel hun danssessies onderbraken door de noodszakelijke dingen in het leven:eten en slapen en dan alles weer overnieuw.
Zo gaat het eigenlijk met mijn huidige leven, maar dan dans ik niet maar werk ik. Ik werk, eet, slaap en werk. Weinig tijd, zin of puf om daarnaast wat anders te doen. Toch heb ik daar wel zin in. Zo heb ik een loopstation (RC boss 505) gekocht om met mijzelf, muziek te maken. Zoek maar eens op op youtube wat zo’n ding is en wat je er mee kan doen. Zoek zeker ook Mark Rebillet op,  die man is gewoon geweldig!

Voor de rest heb ik een aantal dagen geleden een nieuwe (tweedehandse) auto gekocht om mijn werk als hovenier wat gemakkelijker te maken. Het is een Volkswagen LT 35 diesel uit 1995 bus met een bak die kan kiepen. Dan hoef ik niet meer het groenafval met een riek uit een kar te scheppen, waardoor de kans minder is geworden dat ik mijn eigen scheenbeen weer spies.

We gaan, al met al, dus wel een beetje vooruit in het leven. Mag ook wel, want af en toe lijkt het wel of ik leef om te werken ipv werken om te leven.

Goed, zijn jullie ook wat betreft mij weer een beetje op de hoogte.

Amsterdamskruisje

305 dagen gestopt -

Alert!

Help, ik zit hier in Peru van een heleboel dingen te genieten en ik denk ineens een stuk vaker aan de sigaret! Ik krijg flashbacks van vorige vakanties waar roken er gewoon bij hoorde.

Wie gaat mij even een goede trap voor mijn hol geven?
Ga ik alvast even goed staan….

Amsterdamskruisje

305 dagen gestopt -

Peru

Lieve mensen,

Zoals eerder aangehaald in mijn blogs, heb ik inmiddels Nederland verlaten en zit ik hoog en droog in Peru. Als hier mensen het leuk vinden om mij tijdens mij tijdens mijn reis te volgen, kunnen ze naar

https://jorisinperu2020.reislogger.nl/3-februari-2020.383385

gaan, hun emailadres achterlaten en dan krijgen jullie automatisch notificaties om alles te volgen.

Lijkt mij in ieder geval leuk! Nog leuker
(want daar doe ik alles voor) zijn jullie reacties onder mijn verhalen!!!

Tot lezens!!!

Amsterdamskruisje

305 dagen gestopt -

Rust zacht, deel 2

Met het boeket in mijn hand liep ik door het centrum. Ik doe het ook altijd: kijken naar mensen die een bos bloemen in hun handen houden. Waarschijnlijk was het iets te duidelijk dat het een rouwboeket was

(Welbeschouwd een normaal boeket dat op de bloemistentafel waarschijnlijk aan de stelen naar beneden is uitgespreid en waarbij de langste bloemen aan de bovenkant zijn gebleven ) 

want ik zag de blikken van het winkelend publiek veranderen van nieuwsgierig

(’ Wie is er jarig? Zou hij een leuk meissie hebben?")

naar geschokt

("O jee, er is iemand dood! Zielig!).

Ineens besefte ik dat mijn gezicht wel een beetje moest passen bij het feit dat ik een rouwboeket aan het dragen was. Dus trok ik mijn meest ernstige gezicht en was ik een keertje niet meer ontevreden door die door drank, koffie en zout veroorzaakte wallen onder mijn ogen: ik zag eruit alsof ik braaf een lange tijd heb lopen huilen.
  Mijn collega zou mij ophalen om samen met hem naar de plechtigheid te rijden. Praktisch als hij is, zou hij het ritje naar het uitvaartcentrum combineren met een ritje waarmee hij zijn rupsdumpertje

(een soort tank waar je zand in kan scheppen en die dat zand op zijn beurt dan ergens in 1 keer weer neer kan kwakken)

alvast in een door hem aan te leggen tuin kon neerzetten. Het moet een raar gezicht zijn geweest voor dat vrouwtje in dat keukenraam van het huis náást het huis waar mijn collega een tuin gaat aanleggen: een busje komt met een rupsdumper op een kar, aanrijden;  een jongen in normale werkkleding stapt uit en begin wat aan het startkoord van de rupsdumper te sjorren (het ding start niet);  dan komt er een jongen uit de bus gelopen die qua kleding zo weggelopen had kunnen zijn bij een vergadering van CEO’S van een internationaal bedrijf: ook die begint wat aan het startkoord van de rupsdumper te sjorren.  Als de rupsdumper vervolgens eindelijk wél start en deze op de juiste plaats is neergezet, verdwijnt de eerste jongen in de bus om 2 minuten later, nu ook volledig in pak, weer plaats te nemen aan de bestuurderskant. Sommige nieuwsgierige aagjes krijgen echt waar voor hun geld!

"Doe in godsnaam het geluid van je telefoon uit!" zeg ik tegen mijn collega als we weer op weg zijn, nu naar het uitvaarcentrum. Ik weet namelijk zeker dat de nabestaanden zijn ringtone, het zwaar astmatische ademgeluid van het personage dat Darth Vader uit Starwars moet voorstellen,  gevolgd door de woorden " The dark side is calling you", niet kunnen waarderen als zij hun laatste woorden tot de overledene richten. Zeker niet in de wetenschap dat hun geliefde juist een heel lief mens geweest schijnt te zijn en daarnaast aan de gevolgen van een combinatie van COPD en longkanker is overleden.
 
  Ondanks dat er liederen van Claudia de Breij en Guus Meeuwis ten gehore werden gebracht, werd ik toch geroerd door de dienst. Men had in tegenstelling tot mijzelf wel degelijk een band met de overledene. Een hele goede band zelfs en het verdriet om het verlies daarvan, deed me wat. Het verdriet was tastbaar.
Er was alleen een ding dat me opviel. Geen enkele spreker durfde te zeggen wat voor iedereen zo overduidelijk was. In hun speeches spraken ze van
’ Puntje puntje puntje hield zo van het leven, gek op een hapje en een drankje, al dan niet met alcohol’  maar niemand durfde te zeggen dat ‘Puntje Puntje Puntje ook zo van roken hield’ .
Zelfs zoveel dat het haar uiteindelijk fataal geworden is.  Konden ze wel beweren dat Puntje Puntje Puntje ‘altijd zo sterk was’, nu Puntje bij het paaltje was aangekomen, was Puntje blijkbaar niet sterk genoeg geweest om op tijd gestopt te zijn met roken.

Nou ja, geeft ook eigenlijk niet want één ding is zeker:  NU ze dood is is ze wél helemaal gestopt met roken. En bijna magisch is dat ze, ondanks dat ze echt compleet gestopt is, toch nog een keertje gezellig zal roken.

Mijn waarde Puntje,
rust zacht!

Want dat kan best hoor!
Laat die bloemist maar lullen want dat is toch maar een geldwolf.

Amsterdamskruisje

305 dagen gestopt -

Rust zacht, deel 1

Vandaag moest ik naar een uitvaart en eerlijk gezegd: die kwam me ergens wel goed uit. Zoals men in een eerder blog kon lezen, ga ik heel binnenkort naar Peru en een extra vrije dag om me daar op voor te bereiden, was meer dan welkom. Ik kende diegene die het tijdelijke met het eeuwige heeft verwisseld, eigenlijk niet,  alleen van gezicht.
In het Whatsappgesprek met mijn voornaamste werkgever echter,  dikte ik mijn relatie met de overledene flink aan: zo gaf zij bij mijn afwezigheid, ALTIJD mijn poes te eten, onderhield ik haar tuin en kwam ik er geregeld over de vloer voor een kop koffie. Allen aperte leugens. Misschien heb ik wel eens naar haar gezwaaid als ik met de auto langsreed maar dat is het dan ook echt wel. Maar ik moest wat om die vrije dag te rechtvaardigen.

  In de realiteit vernam ik haar naam voor het eerst toen ik de rouwkaart onder ogen kreeg die mijn collega hovenier, die net als ik op de camping woont, gekregen had. Hij had (ook namens mij, dat dan weer wel) haar achtergebleven echtgenoot een bloemetje gegeven. Deze kwam later op zijn beurt een rouwkaart overhandigen met daarop de tijd en plaats van de plechtigheid. Ik zag er meteen mijn gouden wikkel voor een geheel vrije dag in maar al gauw bedacht ik me dat ik het eigenlijk niet kon maken om niet naar de uitvaart te gaan. Want dan zou ik 1 van de weinigen zijn van hen die op de camping wonen die niet naar de crematie zou en dat valt ook weer zo op.
 
  Dus streek ik deze ochtend een nette broek,  de voorkant van een wit overhemd en hees ik mij in een tot voor kort perfect zittende blazer: die deed ik maar niet dicht en ik nam mij voor om mezelf er aan te herinneren dat mijn buik inhouden, belangrijker zou worden dan ooit: de kans op door de rouwzaal schietende knopen van mijn overhemd, was significant groter als ik dat namelijk niet zou doen.  Later op de ochtend moest ik naar de bloemist voor het rouwboeket. Van het bedrag dat het goedkoopste rouwboeket kost,  zou een arm gezin een week kunnen eten maar ach, als je eenmaal zoveel geld uitgeeft aan een vreemde, en nog dood ook,  dan is die tweeënhalve euro voor een gerecycled kaartje, niet groter dan een bankpas, maar waarop je wel je laatste groet kan neerschrijven, helemaal niet duur. Het uitzoeken van zo’n kaartje was nog geen sinecure , want moest je een blanco kaartje nemen of 1 met een voorgedrukte groet?  In het geval van het laatste: welke?

‘Ik zal je missen’ zou zwaar overdreven zijn,

"Woorden schieten te kort’ een leugen want ik heb in dit stuk toch al heel wat woorden aan haar gewijd en ’ Rust in vrede’ kon volgens de verkoper ook niet..‘want ze werd toch gecremeerd’.?

-" Doet u mij dan maar een kaartje met ‘Knetter langzaam’ , zei ik om hem te straffen.

De verkoper keek even of het kon maar er moest er daarna toch wel erg om lachen.
Ik koos uiteindelijk voor een blanco kaartje en schreef daarop een tekst waarmee het nooit kan misgaan:  ’ Met oprechte deelneming’ .
De discussie of een dode ondanks een crematie wel degelijk zacht kan rusten,  ben ik maar niet meer aangegaan.

Wordt vervolgd in deel 2

Amsterdamskruisje

305 dagen gestopt -

Oepsie!

Amsterdamskruisje

305 dagen gestopt -

Ik word oud en bang deel 2

Nog iets wat ik bij de Action gevonden heb:
toiletbrilreiniger en toiletbrilafdekplastic: nooit geweten dat die dingen uberhaupt bestonden maar hee, te gek! Die gaan mee! God mag weten hoe het in Peru met de hygiëne gesteld is! Mijn hele leven nog nooit bang geweest voor bacterien, nu gek genoeg, ineens wel.

Zou ik dan toch ouder worden?
Of gewoon wat banger?
Of heeft het ene soms met het andere te maken?

Waar ik vroeger altijd alleen reisde en het lot mijn reis liet bepalen, voelde ik me nu toch verdacht gerustgesteld toen ik hoorde dat mijn vader een groepsreis van 20 dagen voor me had geregeld.
Ik hoefde ineens niets meer zelf te bedenken
en ik had de groep als bescherming
tegen die gemene bagagejattende derdewereld Peruanen!
Tenslotte ook nog een aankoop in de Action waar ik niet erg tevreden over ben: de bagageriem of kofferriem genoemd. Ook hiervan had ik, voordat ik ze bij de action in het schap zag liggen, niet geweten dat ze bestonden. Na bestudering van de verpakking dacht ik te kunnen opmaken dat die riemen niet alleen bedoeld waren om je koffer tijdens hun eigen

(en waarschijnlijk wat hardhandiger)

reis mee dicht te houden, maar ook om als extra slot te dienen. Dat je door een kofferriem om je koffer te wikkelen, een extra barrière opwerpt om te voorkomen dat iemand iets uit je koffer zou halen, dan wel iets in je koffer stopt. Maar dit laatste zal met de kofferriemen van de Action zeker niet worden bereikt, ook al lijkt dat cijferslotje dat er ook bijhoort, op iets anders te wijzen.
Dunlop, toch een gerenommeerd bedrijf dat ik ken van tennisballen en autobanden, heeft zijn naam prominent op de gesp staan.

Ik zal uitleggen hoe het werkt.

De bagageriem kan je met een gesp verstellen zodat die op elke koffer past en strak samengetrokken kan worden. Dat is goed en logisch want nodig voor doel 1: de twee kofferdelen bij ruw vervoer, bij elkaar houden. Doel 2 echter,  voorkomen dat er iets uit de koffer wordt gehaald, dan wel dat er iets wordt ingestopt (drugs), wordt door diezelfde manier waarop je je riem kan verstellen, weer teniet gedaan. Want als een dief in je koffer moet zijn, rommelt hij wat met die gesp en hop: daar haalt hij de riem net zo hard van je koffer als jij hem erom hebt gedaan. Daar helpt dat lullig cijferslotje, dat er ook nog opzit, niet tegen! 

Als de dief er niet opkomt om met de gesp de lengte van de riem te verstellen, zou het cijferslot moeten voorkomen dat die in elkaar klikkende dingen aan de uiteinden, uit elkaar gehaald kunnen worden en dat er dus op zijn minst een mes aan te pas moet komen om de riem te verwijderen

(waardoor je wel duidelijk kan zien dat er aan je koffer is gezeten).

Maar naast het feit dat het cijferslot dus door de verstelbare gesp kan worden omzeild, kan je het cijferslot ook heel eenvoudig verwijderen. Ik had het, toen mijn zelf ingestelde code van drie cijfers niet werkte (ook al zoiets) binnen 1 seconde voor elkaar. Met een mesje,  heb je in één wip, het hele cijferslotmechanisme er binnen no time eruit.

  Al met al een heel gedoe, die voorbereiding op mijn reis. Heb duidelijk vaker momenten dat ik zin in een sigaret heb. Misschien is het de stress, mischien is het de zorg om dingen die ik niet in de hand heb. Zo werd ik behoorlijk gestresst van die 5 pakjes allesbinder en de Marokkaanse kipkruiden die mijn vader mij, naast de pakken rode en groene kaarsen en theedoeken, laat meenemen omdat die in Peru niet te krijgen zijn: Want misschien hadden ze er bij de AH wel cocaine doorheen gemengd! Mijn vader zegt als er al een cocainestroom loopt, dat die eerder van Peru naar Nederland zal lopen, dan andersom, maar leg dat een complotter als ik maar eens uit. En wel zodat ik het geloof!

Voor de zekerheid toch maar in mijn eigen AH winkel 5 pakjes allesbinder gekocht: vertrouwen is goed, Amsterdamskruisje is beter.

Amsterdamskruisje

305 dagen gestopt -

Ik word oud en bang deel 1

Zoals ik me her en der heb laten ontvallen ga ik over een week naar Peru.
Mijn vader, hertrouwd met een Peruaanse,
woont daar al een lange tijd en ik moet nu toch eens met eigen ogen zien waarom hij dat land
nu eigenlijk verkiest boven Nederland.
Ik denk dat ik wel een paar dingen kan opnoemen, maar dat is stof voor een ander blog.

  Als voorbereiding op mijn reis kwam ik terecht in de Action. Nou ja, eerlijk gezegd ging ik niet speciaal daarvóór naar de Action toe, maar eenmaal in die winkel, bleek de Action een heuse reisafdeling te hebben!
Zo bleken ze handbagagekoffers te hebben
in het formaat met precies die afmetingen
zoals die voorgeschreven worden door de KLM,
de vliegtuigmaatschappij waarmee ik ga vliegen: 55x35x25 CM. Meteen gekocht.  Als je een bepaalde rits aan de zij-of voorkant opent, krijg je meer ruimte zodat er nóg meer inkan. Zo kan dezelfde koffer, alleen door die rits te openen, opgeblazen worden tot het formaat van 55x 40x 30 cm en dat zijn niet toevallig de afmetingen die andere luchtvaartmaatschappijen

(en nu zeg ik zomaar wat namen)

zoals Lufthansa of British Airways voorschrijven. Hierdoor kan je in diezelfde koffer,
toch meer spullen kan stoppen dan als je de rits dicht houdt.
  In het schap lag verder ook een set met van die flesjes waarin je 100 ml in kan doen, de maximale hoeveelheid aan vloeistoffen die je in je handbagage mee mag nemen. 
Bij de action kostten ze slechts 0,99 euro,
bij Bol.com (ik heb het opgezocht) meer dan 6 euro!
Geen idee waarom ik die flesjes heb gekocht. Pas later kwam het besef dat ik kort vóór of kort na mijn vlucht vast niet de gelegenheid krijg om mijn haar te wassen zodat ik ook geen profijt kan hebben van die zorgvuldig in kleine flesjes geknepen shampoo en conditioner. En als ik na de vliegreis eenmaal in het huis van mijn vader zou zijn,  zouden die alledaagse dingen daar toch ook wel aanwezig zijn? En zo niet, kan ik het daar heus wel ergens kopen.
  Achteraf een beetje een miskoop dus, net als die in 4-voud gekochte Grundig alarmsystemen (0,98 euro cent per stuk) in de vorm van een ei:

(Link naar de Action doet het niet vandaar een link naar Bol.com die hetzelfde verkoopt maar voor 3,40 euro meer!!!)

https://www.bol.com/nl/p/grundig-persoonlijk-alarm/9200000109784245/

Geen idee waarom ik ineens zo bang geworden ben dat ik mijn schamele bezittingen denk te moeten beschermen met behulp van een alarmsysteem: mijn spullen zijn immers nauwelijks wat waard!
Het Grundig Alarmsysteem werkt als volgt: je moet aan een ring trekken waaraan een klein kettingkje is bevestigd dat, net zoals bij een handgranaat, aan een pinnetje is bevestigd dat op zijn beurt weer in het alarm-ei gestoken is.
Als het pinnetje uit het ei getrokken wordt, valt er meteen een oorkneuzend geluid te horen, wel 100 decibel hard. Het enige minpunt:  als een noodsituatie zich voordoet, is de kans heel klein dat je nét je vinger in die ring hebt.
Zoals ik die alarm-eieren nu heb bevestigd,  de ring aan de ritsloper van de rits van elk van de 4 koffers die ik mee (moet) nemen,  zou ik de dief, wanneer die een van mijn koffers zou stelen, op de rug zien wegsnellen met mijn koffer met daaraan hangend: een bungelend alarm-ei…. dat in het geheel niet is afgegaan. Dit omdat het wel heel erg toevallig zou zijn als ik,  net op het moment van de misdaad, mijn vinger in de ring zou hebben om daarmee het pinnetje uit het alarm-ei te trekken. Net zo toevallig als wanneer ik mijn hand om het gehele alarmei zou hebben om bij het bemerken van de misdaad, het alarmei uit het pinnetje te trekken,  als u mij tenminste nog volgen kan.
  Maar misschien moet je dat alarm-ei wel helemaal niet bevestigen aan de koffer.  Misschien is het wel de bedoeling dat je de godganse dag met zo’n alarm-ei in je handen moet lopen,  waarbij je al bij het lichtste geruk aan een tas die jou toebehoort, de pin eruit moet trekken.
Ikzelf zou het niet zo praktisch vinden: je moet toch ook een keer je handen vrij hebben
om wat foto’s voor het thuisfront te schieten
of een lokaal gerecht mee weg te kunnen happen. Misschien moet de ring wel met een ketting van meer dan een meter, wel aan je broekriem bevestigd worden. Dat de koffers niet veel meer dan 1 meter van je verwijderd kunnen zijn omdat anders de pin als vanzelf uit het ei getroken wordt. Ik weet het gewoon echt niet!

  Uiteindelijk heb ik toch nog een manier gevonden om de alarm-eieren nuttig te gebruiken: in het buidelzakje dat ik onder mijn kleren zal dragen en waarmee ik mijn bankpassen, cash en paspoort uit het oog en dus handen van potentiele boeven zal proberen te houden, heb ik in bepaald vakje, vier alarmeieren verstopt:  met de ringen aan elkaar vastgeknoopt. Één ruk zal vier eieren tegelijkertijd laten afgaan: als de dieven geen genoegen zullen nemen met mijn bagage

(die ik, als ik mij in een hachelijke situatie bevind, wijselijk en dus zonder veel verzet zal afstaan)

en mij ook de kleren van het lijf afnemen,

(en aldus vanzelf op mijn buidelzakje zullen stuiten)

zal ik hen tenminste toch trakteren op een geluidsbom die tot ver in Chili te horen zal zijn!


Wordt vervolgd in deel 2

Amsterdamskruisje

305 dagen gestopt -

Work that body!

Het was wel even ontnuchterend toen ik, op aanraden van @Sarah13, een meetlint van onder de bestuurdersstoel van mijn auto opdiepte

(deze was blijkbaar aan mijn door het niet-roken aangewakkerde organisatiedrift ontkomen)

en deze om mijn middel trachtte te binden.
Ik doe u de cijfers niet uit de doeken maar laat ik zeggen dat als ik mezelf in de rondte draai, ik tenminste 2 keer jarig ben geweest. De evenaar is zeg maar de riem waar ik mijn broek mee omhoog probeer te houden. Ook een digitaal uitstapje naar de website van het voedingscentrum deed mijn motivatie om van de alcohol af te komen, geen goed. Ik scheen na invoer van de harde cijfers

(nee, die twee centimeter bij je lengte zoals je die je bij de aanvraag van je nieuwe paspoort, erbij hebt gefraudeerd,  mag je hier er NIET ook bij doen!)

een ’ VEEL TE HOOG BMI’  te hebben!
Deze melding bereikte mijn ogen en brein in rode knipperende letters. Dat er opeens overal pop-ups voor dieetprogramma’s en het nummer van de zelfdodingspreventielijn (0900- 0113) verschenen, vond ik beetje doorzichtig en eigenlijk ook niet erg aardig. Een beetje met andere cijfers spelen
leerde me dat de woorden ’ TE HOOG’  en ’ PRECIES GOED’  respectievelijk in oranje en groene letters werden geschreven en dat die woorden niet knipperden. De pop-up maar geen zelfmoord te plegen, bleef wel gewoon in beeld staan.
  Zelf dacht ik eigenlijk altijd dat het nog wel meeviel. Ok, ik word geregeld gevraagd of ik zwanger ben

(wildvreemde mensen veroorloven zich zelfs enige aaibewegingen over mijn pens)

maar ik hoef nog niet, zoals sommige Amerikanen die via ‘het programma ‘600 lbs, where are they now’,  uitgezonden op de zender TLC,  beeldvullend op mijn TV verschijnen,  uit mijn woning te worden gehesen. Ik zit ineens te bedenken dat als ik in het geval van een medische interventie WEL naar het ziekenhuis zou moeten, maar te dik ben om in een ambulance te kunnen worden gestopt, ik dan weer het grote voordeel heb dat ik dan met mijn woning en al (want een stacaravan) aan een trekker kan worden gehaakt: autootjes met " Convoi exceptionelle’  ervoor en erachter en hop, op een slakkegang naar het Harderwijk ziekenhuis! 
Ik kan enigszins verschuilen achter de smoes dat de feestdagen pas net achter de rug zijn en dat het daarnaast winter is,

(als hovenier is er dus geen kloot te doen: toch vreet ik nog alsof ik bergen ophoogzand zo groot als de Mont Blanc moet wegscheppen)

toch gebiedt de eerlijkheid me toe te geven dat ik wel een beetje te dik ben. Ik moet daar dus wel wat aan doen. Want binnenkort ga ik mijn vader in Peru bezoeken en het zal me niet gebeuren dat hij mij bij het ophalen van de luchthaven, niet herkent, zoals mijn moeder mij ooit niet herkende toen zij mij van een Frans treinstation moest ophalen en ik door maandenlang port en brie in te nemen,was uitgegroeid tot over de 100 kg.

" Hallo Mama! "
-"Bonjour Monsieur," waarna ze duidelijk haar pas versnelde en mij gewoon op dat bankje liet zitten.

Wederom door @Sarah13 gemotiveerd (‘Mietje, homo, loser!’) trok ik vanmorgen dus in grote vertwijfeling mijn joggingspullen aan: het regende immers, het was koud en ik ben totaal out of shape. Mijn enige lichtpuntje: mijn bluetooth koptelefoon. Als ik daar nou gewoon maar een stampende joggingplaylist doorheen zou jagen, zou ik door het opzwepende ritme, misschien als vanzelf gaan lopen. Zoals een slaaf op een galei.
Bij het bruggetje vijftig meter van mijn huis, begonnen mijn enkels al te protesteren. Die seinden me :WAT THE FUCK ben je nou aan het doen! Wat jij wil GAAT helemaal niet! Nooit eerder heb ik pijn aan mijn enkels gehad, normaal weet ik niet eens dat ik ze heb!  Vervolgens begon Sarah13 te mekkeren en zei dat ik nou eens moest stoppen met foto’s te maken. Nou ja zeg, ik wilde enkel bewijzen dat ik wel degelijk aan het hardlopen was!

" Iedere keer stoppen om foto’s te maken is rusten en dat is niet goed voor de opbouw van conditie’ , aldus mevrouw Ijskonijn (overblijfseltje van haar nieuwjaarsduik, denk ik) .

Tenslotte kwam ik op het eind hevig hijgend en luid kreunend een ouder echtpaar met een hond tegen. Angst was te lezen in hun beider ogen maar ik wees een paar keer opzichtig naar mijn trainingsjasje om aan te geven dat ik ‘slechts een jogger was’  en geen op de vlucht geslagen TBS’ er.

Maar toch, na afloop is het heerlijk!
Sterker nog, ik ben verslaafd!
Morgen weer!
Wat?
Vanavond al!

Zo zie je maar weer, met een beetje hulp kan je bergen verzetten.
@Sarah13, bedankt voor je support!

p.s. En zo werkt dit Stoprokenblog ook: met een beetje hulp kunnen mensen bergen verzetten.

Amsterdamskruisje

305 dagen gestopt -

Beloning 100 dagen gestopt

100 dagen gestopt

Op 11 Jan 2020

Mijn beloningspasje! In de kleur blauw, de kleur van het vertrouwen.  Dit komt echt wel goed!

Amsterdamskruisje

305 dagen gestopt -

Blij

Hallo lieve gasten!

Ik ben heel blij dat jullie hebben gereageerd op @Jokija1954 ’  s uitnodiging om toch even stil te staan bij mijn 100 dagen-niet roken-jubileum.  Ik wilde er aanvankelijk zelf niet al te lang bij stilstaan want wat zijn100 dagen nou helemaal?  Ik stel hier de vraag maar wil hem ook meteen beantwoorden:  100 dagen niet roken is nog altijd 100 dagen meer dan een roker op zijn teller heeft!

Dus, joehoe, feest!!!

Daarom heb ik ook iets bijzonders voor de gasten geregeld.

Spiegels. 

Of dit lachspiegels zullen zijn of meer als toverspiegels moeten worden gezien, dat is geheel aan U, de gast.

De bedoeling is om voor de de spiegel te gaan staan en te vertellen wat je altijd al hebt willen doen, worden of voor elkaar hebt willen krijgen. Kan varieren van stoppen met roken (haha) , het volgen van een kapsteropleiding of het creeren van de wereldvrede. Alles mag, niets is te gek. Je wordt slechts beperkt door je eigen fantasie. Het moet/mag eigenlijk een momentje van eerlijk zijn zijn. Echte vragen aan jezelf stellen: waar ben ik in mijn leven, wat wil ik nog , wat wil ik nog voor mijzelf, mijn kinderen of voor de wereld.

Kijk, lach en betover.
De eerste die kijken mag is….....

(de eerste die reageert)