Amsterdamskruisje

428 dagen gestopt -

Back up

Goh, dat gaat ineens snel: @Jodie04 weg, @Jokija1954 weg, je vraagt je bijna af: wie volgt?

Nee, leuk is anders,  ook omdat mensen zich niet meer veilig voelen in een tot voor kort vertrouwde digitale thuishaven.

Ik wil er verder weinig woorden aan kwijt, ik denk dat betrokkenen mijn standpunt in de zaak wel zullen begrijpen.

Wil wel even weten of SRB uberhaupt in de lucht blijft, want anders moet ik toch heel snel mijn blogs redden. Die wil ik namelijk wel bewaren, heb er namelijk veel werk aan gehad.

Dus….graag een berichtje en een eventuele termijn voordat SRB helemaal in lockdown gaat.

Alvast dank.

P.s. Jodie en jokija, dank voor alles

Amsterdamskruisje

428 dagen gestopt -

Druppel

Afgelopen donderdag: ik krui een kruiwagen vol bladeren naar de kant van de weg. Er komt een al wat oudere vrouw op een fiets voorbij. Haar gezicht een grimas, aan haar neus een snottebel. Een hele mooie ronde waarin al het het aanwezige licht van die dag doorheen schijnt. Alsof er een knikker is geboren uit haar neusgaten die nog niet bereid is op de aarde weer uiteen te spatten.
Ik kijk weer naar de grote berg met bladeren waar ik mijn kruiwagen ga legen en ik bedenk dat die snottebel wel door de kou, de wind en het fietsen zal komen. Ik hoop het tenminste voor haar: in de huidige Coronawereld staat de snottebel al bijna gelijk aan een bom. Aan angst, uitsluiting en gedoe. 

Ik bedenk ook dat het raar is dat ik zelf geen snottebel heb, ook al sta ik in dezelfde wind en kou en ben ik toch ook aardig in beweging. Ik prijs me een gelukkig mens. Ik weet niet wat het is, maar blijkbaar doe ik toch nog wat goeds!

Amsterdamskruisje

428 dagen gestopt -

Uit de oude doos, speciaal voor de nieuwe, steeds gezelligere stoppers

Het sprookje van die éne sigaret

Kan gerust zeggen dat het rookvrij leven nu al een beetje ‘als vanzelf’ gaat. Je moet enkel goed voor ogen houden dat die sigaret (waarnaar men op sommige momenten toch behoorlijk naar kan verlangen) precies dezelfde sigaret is, waar je eigenlijk zo’n gruwelijke hekel aan hebt. Of, zoals ik vanochtend op youtube zag, de sigaret die je, zeker in het begin als oplossing ziet voor bijna elk probleem, is eigenlijk juist je grootste probleem.  En als je dat steeds meer begrijpt, dat je verlossing juist niet zit in het roken, maar juist in het weerhouden ervan, dan ben je al een heel eind.

Maar toch, de verslaving zegt wat anders. Die idealiseert die 1-ne sigaret bijna als ware het Christuskind zelve. Het is een kwestie van je hoofd koel houden, ja, rookloos zou ik willen zeggen, zonder mist, want als je alles op een rijtje zet, dan weet je gewoon dat roken wel het stomste is wat je kan doen. Op welk moment dan ook.

Niets lost het op, niets maakt het beter, niets maakt het lekkerder, niets maakt het ontspannender, niets maakt het vertrouwder.

Dat zit allemaal in je hoofd en die gedachten, zijn, als je het nuchter bekijkt, gewoon niet waar.

Want alles wordt alleen maar moeilijker met een sigaret….. ja, zelfs al kon je het bij de ene sigaret laten. Die smaakt namelijk, zeker nu ik een paar dagen gestopt ben, toch al niet meer. Ik zou er alleen maar vervelend ‘high’ worden, de rook zal afschuwelijk aan mij plakken (dat zou ik nu veel meer ruiken), het ondermijnt mijn net opgebouwde vertrouwen dat de sigaret NIET heer en meester is over mijn leven.

Zo is elke fabel over hoe lekker die éne sigaret zal zijn, totaal te weerleggen…. als je tenminste de feiten onder ogen wil zien.Want als je dat niet wil, als je liever gelooft dat het die sigaret je echt iets gaat geven, dan heb je in feite al verloren. En moet je, als je eraan toegeeft, weer helemaal overnieuw beginnen. En dat is jammer, want als had geluisterd naar je je VERSTAND in plaats van je verslaving, dan was je niet gezwicht.

Dus, het gaat goed, heb nog steeds ontwenningsverschijnselen (in de vorm van een raar gevoel in mijn maag, lichte nervositeit en het gevoel dat ik steeds bezig moet zijn) maar die zijn nu steeds makkelijker te negeren en te weerleggen.

Na het eind van de dag hier je ervaringen opschrijven, helpt daar ook zeker bij.

We kunnen het !!!
Samen!!!

Amsterdamskruisje

428 dagen gestopt -

Beloning 400 dagen gestopt

400 dagen gestopt

Op 06 Nov 2020

Jep, toch ook wel de moeite waard.

Amsterdamskruisje

428 dagen gestopt -

Je bent pas oud....

...als er meer doorgestreepte namen op de verjaarkalender staan dan geen doorgestreepte namen.

Zomaar iets dat mij opviel toen ik bij een 90 -jarige klant naar de w.c. ging vanmiddag. Zij zegt het zolang uit te houden door elke dag een haring te eten. En ik geloof haar.

Welterusten allen

Amsterdamskruisje

428 dagen gestopt -

Een heel jaar niet gerookt (slot)

Vorige keer:

Met vreselijk veel moeite wurm me ik dan toch door het gat, mijn buik openrijtend aan de nepbamboe. Ook die stalen steigerbuis die net langs de rand,  onder de caravan ligt, en waarin ik ooit mijn telefoon-  en adsl-kabel doorheen heb getrokken (tegen de muizen: jaja, er was een tijd dat ik WEL nadacht), helpt niet echt, dit omdat hij de ruimte tussen mij en de vloer van mijn caravan nog meer beperkt. Aan de andere kant kom ik behulp van diezelfde buis toch uiteindelijk onder mijn caravan, want naast ruimte beperkend, fungeert hij tevens als een rolsysteem, u weet wel, datzelfde systeem als waarmee ze in het Oude Egypte die grote stenen waarmee de pyramides zijn gebouwd, vervoerden.

Nieuw: 

Eenmaal weer onder de caravan zie ik de route die ik moet nemen om bij het gat te komen waardoorheen uiteindelijk de ethernetkabel moet worden gestoken. Ook zie ik tenminste twee punten tussen de trailer en de grond die zó krap zijn dat ik me afvraag hoe ik daar de vorige keer door ben gekropen. Joost mag het weten, want ik wist het in ieder geval niet. Wat ik wel zeker wist, het gat bereiken langs deze route, zou me met dit lichaam zeker niet lukken!

Kent u dat? 

Dat de dingen ALTIJD tegenzitten, gewoon omdat ze dat kunnen?    Dat er van de twee opties die mogelijk zijn, altijd de minst gunstige optie wordt genomen? Dat er nooit iets lekker soepel gaat, maar dat er altijd weer iets mis moet gaan, terwijl je in je hoofd,  toen je de situatie voor je geestesoog had laten afspelen, dezelfde situatie toch zo positief mogelijk had voorgesteld?  Ik weet niet wat dat is met mij, maar bij mij gaan de dingen altijd op de meest wonderbaarlijke momenten en manieren mis. Dat je denkt, hoe is het toch in Godesnaam mogelijk! Waar je al gauw van zegt: "Hoe verzin je het?"

Gedesillusioneerd kruip ik weer onder de caravan vandaan. De nepbamboe heeft me inmiddels net zo’n buik als die kapitein Blackbeard uit de Netflixserie Black sails gegeven, die op een bepaald punt in het verhaal door zijn vijand gekielhaald wordt en dus wordt getrakteerd op een rondje buikschuiven op een met scherpe algen begroeide onderkant van een schip. 
Ik moest het anders aanpakken. Ik zou gewoon extra gat in de vloer boren, wat groter dan het eerste gat en dan zou ik de ethernetkabel gewoon met de hand naar boven trekken. Zo gezegd zo gedaan. 

Maar niet heus.

Mijn hand gaat er nog net doorheen; mijn arm, in tegenstelling tot mijn buik niet dik door bier en snacks, maar dik van de spieren die ik gekregen heb door dag in en dag te harken en te scheppen en met loodzware heggenscharen te lopen  zwaaien, niet. Een groter gat maken kan niet, want een grotere diameter zaag - een zaag die je in de boor zet en die je normaal gebruikt om gaten in gipsplafonds te boren (voor spotjes enzo)- heb ik niet.  En om nou in plaats van een beschaafd rondje,  met de decopeerzaag een nog groter (en waarschijnlijk lelijker)  gat in mijn mooie PVC- vloer te maken waar mijn arm wel doorheen ging, dat gaat me nou net iets te ver.

Herinnert u zich nog waar ik de ethernetkabel had neergelegd? Gunstig voor een eventuele oppakking van een andere kant (niet kunnen bevroedend dat die kant uiteindelijk de bovenkant zou zijn)? En dat ik voor de zekerheid het piefje aan de kop van de ethernetkabel dat klik zegt als je de ethernetkabel in een apparaat steekt, achter een stuk piepschuim had gestoken omdat hij anders terug zou springen in een ronde vorm? Die vorm waar hij, in het magazijn van Kabelshop.nl  waar ik hem had gekocht,  lange tijd in opgerold was geweest? 

Ja? 

Goed, bedenk dan nu zelf eens wat er allemaal mis heeft kunnen gaan toen ik uiteindelijk met dat stuk aardedraad (voor de elektra leken onder ons: dat is dat stroomdraad met die geelgroene kleur) naar die kop van de ethernetkabel zat te hengelen. In mijn gedachten had ik het binnen een paar seconden voor elkaar. In de praktijk heb ik urenlang tevergeefs zitten hengelen. Steeds moest ik de draad omhoog halen omdat het haakje dat ik achter de kop van ethernetkabel had willen steken,  opnieuw moest vormgeven, omdat er helemaal niets achter niets wilde blijven haken. Ook had de hengel van stroomdraad niet de juiste stijfheid waardoor hij door het minste en geringste  van alle dingen die hij tegenkwam, uit zijn hengelvorm werd gehaald. En dit gebeurde allemaal in het duister zoals die nu eenmaal heerst onder een caravan, waardoor ik eigenlijk niet goed kon zien waar ik nou mee bezig was. Het leek een beetje op die attractie op de kermis waar je met zo’n grijpklauw naar zo’n goedkoop horloge kan hengelen. In mijn geval waren de vingers van die grijpklauw niet van ijzer maar van Luxaflex en had ik bij het navigeren van de klauw een blinddoek op. Het werd ietsjes beter toen ik de zaklamp uit mijn linkerhand verving door het licht van mijn geliefde mijnlampje: zo kon ik tenminste eindelijk goed zien dat al mijn pogingen de draad op te pakken, mislukten.

Het haken en het steeds op het laatste moment weer loslaten had wel wat opgeleverd: namelijk dat het ethernetkabelkopje steeds verder van me vandaan kwam te liggen. Dat kwam weer door die verdomde ronde vorm waar die kabel (die ik bij het kabeltrekken, zo goed en zo kwaad als dat ging, had uitgerekt) maar steeds naar terug verlangde. En ja hoor!, Op een gegeven moment gebeurde het allerergste wat er maar kon gebeuren: de kabel sprong geheel uit beeld. Vanuit welke hoek ik ook probeerde te kijken, ik kon hem  niet meer  vinden.

Zachtjes begon ik te huilen. Dit onheil betekende dat ik nog een keer onder de caravan moest. Ook al had ik inmiddels de Vloerondersteuningspoort breder gemaakt en was de kans dat ik wederom vast zou komen te zitten, niet  groot, toch was het vooruitzicht van nog eens twintig meter kruiperij in een ruimte die daar eigenlijk te krap voor is,  net teveel voor mijn toch al broze geestelijke gemoedstoestand.

Nu het wonder.

Net toen ik de moed had verzameld nog één keer onder de caravan te kruipen, keek ik voor de zekerheid toch nog een keertje door het gat in de vloer. Misschien wel omdat ik gewoon niet kon geloven dat een mens zoveel tegenslag kon hebben. Toen, als een duveltje uit een doosje sprong ineens de kop van de ethernetkabel weer in beeld! Het leek waarachtig op de kop van een cobra die tot dan toe op de grond had gelegen. Als hij had gekund, had hij nog naar me gesist ook!

Kort daarna heb ik mijn stroomdraadhengel in de wilgen gehangen en heb ik de ethernetkabel uiteindelijk met een barbecuetang vastgeklemd en door de vloer heen naar boven getrokken. Daarvoor moest ik wel de grijpers verlengen:de ene met een houtje waar je verf mee roert, de ander met langwerpig ventilatorrooster. Ik weet het: zo absurd en zo onvoorstelbaar, dat ik er hier een foto van zal proberen bij te voegen.

Mag ik u danken  voor het lezen van dit lange verhaal?

Met vriendelijke groet, 

Een weer tevreden Netflix kijkende (en dus NÓG meer in omvang groeiend) Amsterdamskruisje

Amsterdamskruisje

428 dagen gestopt -

Mocht ik onverhoopt doodgaan....

... gaarne dit spelen op mijn begrafenis

Amsterdamskruisje

428 dagen gestopt -

Snoep en het bedrog van het telefoonmannetje (aangepast).

*Omdat ik in de oude post het verhaal niet meer kon bewerken (want ’ post is too old to edit’: wat is dat voor belachelijke onzin trouwens), deel ik hier wederom het verhaal ‘Snoep en het bedrog van het telefoonmannetje’, nu met wat veranderingen in de tekst omdat ik iets teveel gegevens had gegeven die de identiteit kon onthullen van de beschrevene.*  Diegene die het verhaal al gelezen hebben, sla het gerust over. Diegene voor wie het verhaal nieuw is, lees gerust door.

  Het gaat goed met het niet-roken. Het kost me helemaal geen moeite om niet te roken en het lijkt warempel wel alsof eindelijk die beroemde ’knop’ is omgezet. Ik vergeet dat hele roken eigenlijk een beetje; roken wordt steeds meer iets van het verleden.

  Wat ik echter geenszins vergeet is DAT IK VERDOMDE TROTS OP MEZELF MAG ZIJN!  Omdat ik al MEER DAN EEN MAAND niet meer rook! Dat het me na zovele halfslachtige en halfhartige (is dat eigenlijk een woord? ) pogingen toch weer gelukt is!
  Zoals de beroemde psychologen Skinner en Pavlov bewezen hebben: nieuw (of gewenst)gedrag beklijft beter als je dat gedrag beloont. Zie ook:

(Filmpje skinnerbox)

  Vandaag, lopend in het centrum van Zwolle liep ik tegen de beloning voor mijn eigen goede gedrag aan. Op zoek naar dezelfde gel/paste/wax/brillcream als de zoon van mijn vriendin die mijn haar ‘wel’ in de krul laat schieten, bevond ik mij ineens in de Kruidvat.  Ik had niet eens bewust naar mijn beloning gezocht maar opeens zag ik hem:  de snoeprek-flat vol schepsnoepbakken. Twee gangpaden lang en ook van twee gangpaden bereikbaar, fluoriserend door felle kleuren en mijn kinderlijke ik aantrekkend zoals een beer aangetrokken wordt tot een pot honing. Zodra ik de colaflesjes had gespot wist ik het zeker:  ik ga hier niet weg zonder een puntzak snoep.

‘ 0,85 euro per honderd gram’, stond bij iedere afzonderlijke snoepbak in de snoeprekflat.       
Beetje onnodig om dat nou bij elke snoepbak te vermelden, dacht ik nog: je kan toch ook moeilijk voor elk snoepgoed een andere prijs hanteren? De mensen gooien het verschillende snoepgoed toch wel samen in 1 puntzak en als sommige snoepjes dan goedkoper of duurder zijn dan de andere, bereken dan nog maar eens hoeveel geld je kwijt bent. En elke soort snoep in een aparte puntzak doen mag ook weer niet want dan krijg je Gretha Thunberg achter je aan!

” Ik doe gewoon van alles een beetje."  Want was nou 85 cent voor 100 gram niets toch?

Zo schepte ik wat kleine colaflesjes, wat apenkoppen, wat gomballen, wat kokindjes, wat kersjes, wat gummiberen, wat kikkertjes, wat hartjes, wat honingdrop, wat zoete dropbalken, wat regenbooglinten en last but not least, twee grote colaflessen van een grootte dat als je die te water zou laten, je er met gemak de oceaan mee zou kunnen overpeddelen.

Bij de kassa, nadat ik puntzak als een zak van zwarte Piet op de balie had geworpen en de kassajuffrouw deze op haar beurt naar een weegschaal had gesleept, bleek dat ik precies een hele kilo snoep had samengesteld. Ik schrok hier eigenlijk een beetje van want een zak snoep die even duur was als zo’n verachtelijk pakje sigaretten, dat was ook weer niet helemaal de bedoeling. Toch, met 1 hand in de snoepzak en 1 hand zwaaiend naar de kassajuffrouw, liep ik blij de Kruidvat uit.
  Op weg naar mijn auto zag ik ineens het ‘mannetje’ van de telefoonwinkel staan. Buiten zijn winkel en ... jawel, rokend. Ik had hem al 1 keer eerder zien roken en toen had dit me nog hogelijk verbaasd: het is namelijk helemaal geen type om te roken en ook zijn gezicht verraadde niet dat het een roker was. Het is verder een hele goeiige man en we zijn altijd vriendelijk tegen elkaar. De weinige keren dat ik in zijn zaak kom (als er weer eens een scherm is gesneuveld of een microfoon is opgeblazen)  probeer ik hem altijd te verleiden om ook rare telefoonmerken als Dogee en Blackview te repareren. Mijn telefoonmerken dus.  Steevast weigert hij dat om me vervolgens een Samsung of Apple telefoon aan te praten. Ook tevergeefs. Nu ik erover nadenk, ik geloof dat we nog nooit zaken hebben gedaan of ik moet er misschien een telefoonhoesje hebben gekocht.

” Niet prettig he, om met dit weer buiten te moeten staan, zei ik, toen ik zijn winkel eenmaal had bereikt. Weet je wel dat ik WEL gestopt ben met roken?”

Zoals gezegd, het is een heel rustige man, bijna vlak zelf,  dus ik had ook niet verwacht dat hij me dansend van vreugde zou feliciteren maar toch: het enige wat hij zei was

” O ja, het is knap hoor, want ja moeilijk en zo, ik weet het.

Toch ontspon zich een boeiend gesprek. Hij vertelde me dat hij ook ooit een maand was gestopt, dat hij in amstelveen woonde (dus elke dag een dik uur moest rijden om van Amstelveen naar Zwolle te komen), dat hij alleen maar op het werk rookte (4 a 5 per dag) en dat hij in het weekend zelfs helemaal niet rookte. Op mijn beurt (en allang zijn stopbereidheid aanvoelend) vertelde ik hem dat er ook toevoegingsvrije sigaretten bestonden (zoals American Spirit, Pueblo shag en de Lucky strike in bruine verpakking).

” Wat vind je vrouw er eigenlijk van dat je rookt?” Ik nam maar gevoeglijk aan dat hij een vrouw had.

Het antwoord schokte en verbaasde me:

“Die weet niet dat ik rook”

" Ok", en het duizelde me even: we hebben hier een man die zijn rookgewoonte verborgen houdt (lees: verborgen KAN houden) voor zijn vrouw en daarom de avonden en zelfs hele weekenden helemaal niet rookt. En TOCH kan die man niet stoppen?

Ik schudde mijn hoofd, gaf hem een hand en met mijn andere hand graaide ik nog maar eens in mijn snoepzak.

Nu ben ik misselijk, hebben de regenbooglinten die 10 mtr lang bleken te zijn en niet zoet maar zuur, al na een halve meter het glazuur van mijn tanden afgebeten en heb ik ik zin in een borrel. Helaas is alcohol het tweede slachtoffer op mijn zelfverbeteringsmissie.

Ik zit er sterk over te denken een stiekeme drinker te worden.

Amsterdamskruisje

428 dagen gestopt -

Een heel jaar niet gerookt deel 4

Maar hoe had ik dat de vorige keer in Godsnaam gedaan?

Ik had inmiddels de situatie opgenomen en er was geen enkele manier om dichtbij het juiste punt van de woonkamervloer te komen. Er zat minstens twee meter ruimte en heel veel andere ondersteuningsbalken, wasmachineaf - en aanvoeren en warm- en koudwaterslangen tussen mijn hand met ethernetkabel en het gat in de vloer waar hij uiteindelijk doorheen zou moeten worden getrokken. Tijdens mijn mijmeringen over een mogelijke oplossing voor dit probleem,  viel me ineens het buitenlicht op. Dat was waar ook!  Hier was nog een gat waardoor ik onder de caravan kon kruipen! Die had ik immers de vorige keer gemaakt toen ik- ook weer onder de vloer- alle kabels van mijn versterker naar de tv en de blue ray speler had getrokken.
Misschien kon ik wel vanaf die kant gaan. Ik legde ethernetkabel die nog helemaal vervormd was naar de rol waarin hij over de post naar me toe was verzonden, zover mogelijk richting hetzelfde gat als waar alle andere kabels doorheen getrokken zijn. Ik haakte de ethernetstekker zelfs nog met dat piefje dat klik zegt,  achter een stuk piepschuim om te voorkomen dat het snoer weer terug in een rondje zou springen en daarmee buiten bereik van een eventuele oppakking vanaf een andere kant, zou komen te liggen.  Overtuigd dat de stekker niet meer in zijn ronding zou terugspringen, kroop ik de hele weg weer achteruit terug. Toen ik eenmaal vanonder de caravan vandaan gekropen was,  en eindelijk weer op mijn benen stond,  liep ik om de carvan heen, naar de voorkant van het terrein. Onderweg kwam ik die spiegel met verroeste lijst tegen (iemands anders afval, mijn schat)  die ik voor de mooiigheid buiten in de tuin heb neergezet. Ik keek erin en constateerde dat ik er verschrikkelijk uit zag, met die wallen en die spinnenwebben in mijn ongekamde haar. Ik voelde dat ik niet ver verwijderd was van een gitzwarte depressie.

Nepbamboe.

Dat heeft de vorige eigenaar van de caravan rondom de caravan geplaatst, zodat je niet tegen de wielen van de trailer waarop de stacaravan staat,aankijkt.  Daar waar ik de bamboe heb proberen weg te trekken, steken venijnige punten omhoog. Ik kijk naar het gat en ik twijfel oprecht of mijn lichaam hier wel doorheen komt. Met mijn hand graaf ik wat antraciet gekleurd split weg dat ik vorig jaar heb gestort op de grindmatten die ik op dezelfde tijd bij mijn vijver heb neergelegd.  Ik twijfel nog steeds een beetje,  maar ik probeer het toch. Met vreselijk veel moeite wurm me ik dan toch door het gat, mijn buik openrijtend aan de nepbamboe. Ook die stalen steigerbuis die net langs de rand,  onder de caravan ligt, en waarin ik ooit mijn telefoon-  en adsl-kabel doorheen heb getrokken (tegen de muizen: jaja, er was een tijd dat ik WEL nadacht), helpt niet echt, dit omdat hij de ruimte tussen mij en de vloer van mijn caravan nog meer beperkt. Aan de andere kant kom ik behulp van diezelfde buis toch uiteindelijk onder mijn caravan, want naast ruimte beperkend, fungeert hij tevens als een rolsysteem, u weet wel, datzelfde systeem als waarmee ze in het Oude Egypte die grote stenen waarmee de pyramides mee zijn gebouwd, vervoerden.

Wordt vervolgd.

Amsterdamskruisje

428 dagen gestopt -

Een heel jaar niet gerookt, deel 3

Vorige keer:

Tussen de twee stoeptegels waarop de ondersteuningsbalken rusten,  ligt zand. Wat als ik dat zand nou eens onder me weggraaf; dan kom ik in mijn geheel toch een beetje dieper te liggen? Dan zou ik toch wel genoeg ruimte hebben om hier uit te komen?
Verdomd, dat werkt en ik kom eindelijk los.
Opgelucht kruip ik terug naar achteren en ik neem me voor dan toch eindelijk een testament op te stellen: het leven is namelijk helemaal niet zo vanzelfsprekend, zo blijkt maar weer!   

  Ietwat uit het veld geslagen door deze ontnuchterende ervaring, blijf ik een minuut of wat onder de caravan liggen. Ondertussen spied ik , nu ik er toch lig, naar mogelijke lekkages. Helemaal niet zo overbodig , want de vorige keer dat ik een kabel onder de caravan trok, ontdekte ik dat de keukenafvoer van het riool was afgeschoten waardoor het gekruip onder mijn huis, op een natte smeerboel was uitgedraaid. Tot mijn opluchting was nu alles droog. Het probleem, dat ik met geen mogelijkheid door de ondersteuningspalenpoort zou kunnen komen, bleef echter bestaan. En afgezien van een maand of twee op dieet te gaan, of toch boven me, die PVC-vloer opentrekken, zag ik echt even geen oplossing voor mijn netwerkprobleem. Totdat ik die autokrik zag.

Ok,  misschien was ik wat extreem geweest in mijn wens mijn vloer zo goed mogelijk te ondersteunen, maar als ik een ding geleerd heb van mijn vroegere verbouwingen, is dat ALS je wat doet, dat je het dan ook goed moet doen. Anders moet je de dingen twee keer doen en soms al vervelend snel na elkaar ook. Zo heb ik het dak van mijn slaapkamervertrek bij een lekkage ooit eens halfhartig opgelapt waarna deze uiteindelijk van ellende is ingestort.(lees ook Sterrenraam op waterfruit.wordpress.com of google op Sterrenraam en Pennenvruchten). Door diezelfde laksheid heb ik intussen ook alweer het eetkamerdak al voor de helft moeten vervangen. De autokrik, zo herinnerde ik me ineens weer, toen ik hem daar zo gespannen onder mijn caravan zag staan , had ik na de verbouwing van mijn badkamer als extra ondersteuning onder een vloerbalk neergezet omdat ik
1) niet zo snel een ander stuk hout voorhanden had om dat ondersteunen mee te doen en
2) omdat ik op een bepaald punt (en op een of andere manier) maar liefst 3 autokrikken scheen te bezitten!

Als ik al eens een lekke band zou krijgen, bedacht ik me destijds, zou ik toch niet al die 3 autokrikken nodig hebben om slechts 1 band van de grond te kunnen lichten?  Daarom had ik hem dus onder de caravan geplaatst. Kon ie doen waar hij goed in was: gewicht omhoog houden en meteen zorgen dat de boel niet instortte. 

  Als ik die krik nu eens voorzichtig naar beneden zwengel, en als de caravan dan even geen poging wil doen om op mijn hoofd ineen te zijgen, dan kan ik deze krik toch gewoon gebruiken om de taak van 1 van die pilaren van de Vloerondersteuningspoort Des Hels over te nemen?  De krik zou ik dan gewoon iets meer naar achteren zetten opdat, als ik eenmaal de oorspronkelijke vloerondersteuning (namelijk de balk hout op de stoeptegel) zou hebben weggeslagen, ik meer ruimte voor mezelf had gecreëerd om door de poort te komen. Gelukkig werd ik inderdaad niet geplet toen ik de krik eenmaal los had gedraaid en dus tijgerde ik goedgemutst met de ethernetkabel in mijn ene hand, en de krik in mijn andere hand, naar de ondersteuningspoort. Nadat ik de krik op de juiste plek op spanning had neergezet en daarna met een hamer een van de ondersteuningsbalken had losgeslagen, en de vloer van de caravan nog steeds niet op mij was nedergedaald,  besefte ik dat een grote horde richting weer Netflix kijken in de woonkamer was genomen. Allee het proces waarop dat ging, leek niet op dat proces dat je bij dat normale hordelopen kan zien,  als zo’n atletische Afrikaanse schone ergens sierlijk overheen springt. Nee, dat proces van mij leek meer op croquet, de kinderlijke versie van de cricketsport, waarbij iemand enkel met hard rammen van een houten hamer en liters smeerolie , de bal voorbij de paaltjes had weten te krijgen.

Weg met die piepschuimplaten!

Die piepschuimplaten had ik ooit tegen de kou op de grond onder de caravan neergelegd en nu ik dit hier opschrijf, vraag ik me ineens af of kou überhaupt wel kan opstijgen en of het ooit zin heeft gehad om die platen op de grond leggen. Doet er ook niet toe, het komt erop neer dat niets mij meer in de weg mocht staan nu ik mij onder de carvanvloer richting de woonkamer aan het bewegen was! Grommend en schreeuwend (en in het proces per ongeluk een paar muggen inslikkend) gooide ik de brokken piepschuim links en rechts naast me neer, en het kon me niet verdommen waar ik ze heen gooide, als ze maar niet onder mijn buik lagen want anders zou het allemaal toch weer een krappe boel worden.Met de ethernetkabel stevig in mijn knuist geklemd, kwam ik hijgend aan waar ik ongeveer waar ik wezen moest.

Amsterdamskruisje

428 dagen gestopt -

Dank

Dank aan

@trouwe @Bouwhuis
@leuk bloggende @Kaatjekaka
@jojojende @Jojo67
@goedmoedige loeiende @Peer30
@taai kikkertje @Kikker15
@Voor me uitlopende @Pkoppelaar
@trouw reagerende @Doornroosje1
@versche stopper @Verena1978
@achter me aanhobbelende @Johnp2
@kokende @August1960
@spciaal voor mij ingelogde ??@Tjongejonge
@altijd positieve @Paint
@eveneens altijd positieve
en welbespraakte @Ladygogo
@moeder des SRB @Jokija1954
@Zus van de moeder des SRB @Jodie04

voor jullie reacties op mijn 1 jarige jubileum! Was niet echt een spetterend feest, maar ja ... corona he.

liefs,

Joris

Amsterdamskruisje

428 dagen gestopt -

Een heel jaar niet gerookt deel 2

Ik heb mijn reeds door andere werkzaamheden vieze werkbroek met kniepads aan!
ik heb die goedkope fleecetrui aan!
ik heb het mijnbouwlampje op mijn voorhoofd!
Ik ben klaar om vies te worden!
Ik ben klaar om te lijden!
Ik voel me als Rambo ( Ok, een Rambo die niet helemaal in vorm is)
Ik ga dit gevecht aan!
Ik ZAL het tweede KPN tv-kastje en Netflix de netwerkverbinding geven die ze verdienen!
De bedrade!

Ik steek mijn hoofd met mijnwerkerslamp, eigenlijk een fel schijnend ledlampje dat met een elastiek rond mijn hoofd vastzit, door het gat dat ik speciaal voor dit soort noodgevallen heb opengelaten. Behalve een recent gemaakt gat aan de voorkant, is er nergens anders een opening om onder de caravan te kruipen. In tegenstelling tot sommige buren, hebben loslopende (want verwilderde) moederpoezen deze gaten gelukkig nog niet opgemerkt om er nestjes kittens te werpen.

Ik prijs me erg gelukkig met mijn mijnwerkerslamp. Want die is nieuw en door mij een jaar geleden tegen een zeer schappelijk prijsje bij de kringloopwinkel gekocht.  De lamp zorgt ervoor dat ik nu een extra vrije hand heb. Ik zie werkelijk alles waar ik mijn hoofd ook maar naar toedraai. Naast alle spinnen van wie ik wel verwacht dat ze er zouden zitten,  zie ik een hele troep muggen. Het verbaast en verontrust me ,want het zijn die muggen die wel kunnen steken.

Als eerste moet ik mezelf naar de eetkamer zien te kruipen. Met aardig wat ruimte boven en naast me, gaat dit zonder problemen. Ik had kort ervoor, vanuit de eetkamer het ene eind van de ethernetkabel al door het gat in de vloer gepropt en nu pak ik hem, onder de vloer, weer op.  Met het uiteinde in mijn hand kruip ik terug en in mijn ondergrondse tocht naar de woonkamer ervaar ik mijn eerste serieuze obstakel:  een poort van ondersteuningsbalken voor de vloer onder mijn badkamer.

U moet weten, ik heb in de vijftien jaar dat ik hier woon, al behoorlijk wat verbouwingen gehad. Bij de meeste verbouwingen is ook de vloer opengeweest. Heel vaak, ook omdat je maar beter het zekere voor het onzekere kan nemen, heb ik de nieuwe vloer toen ook maar gelijk extra ondersteund. Meestal met een stuk balk die strak ergens onder een vloerbalk werd geslagen,  terwijl de onderkant van de ondersteuningsbalk zelf, op een stoeptegel op de aarde ruste. Bij een vorige onder-de-caravan-avontuur, kon ik me nog net door deze poort van ondersteuningsbalken heen wurmen; dit keer, met dit dikke (maar rookvrije!) lijf, gaat dat totaal niet meer.

Eerst probeer ik mijn eerste schoudergewricht door de poort te wriemelen. Dat gaat nog net, maar als ik dan het tweede gewricht er doorheen probeer te doen, loop ik gruwelijk vast. Elk verder gewring van mijn romp ontneemt mij de adem en ik krijg het gevoel ( al zullen sommigr vrouwelijke lezers me terecht tegenwerpen dat ik dat helemaal niet kan weten ) dat ik aan het bevallen ben. Ik rust regelmatig uit van mijn pogingen (die nu eens gericht zijn voorbij de vloerondersteuningspalen te komen, dan weer om dan tenminste terug te kruipen waar ik vandaan kwam. Tevergeefs, ik blijf muurvast zitten. Doemscenario’s gaan al door mijn hoofd. Of ik sterf de verstikkingsdood tijdens mijn pogingen mezelf te bevrijden of anders, een wat aangenamer scenario waarbij ik tenminste wel blijf leven is dat ik minstens een week zo onder mijn caravan geklemd moet blijven. Doordat ik op die manier tenminste ook niet al die worsten en kazen zou kunnen oppeuzelen, zou ik misschien net genoeg gewicht verliezen om mezelf uiteindelijk uit deze precaire situatie te kunnen wurmen. Beiden geen leuke vooruitzichten, maar trots verhindert me vooralsnog om om hulp te gaan roepen.

    Tussen de twee stoeptegels waarop de ondersteuningbalken rusten,  ligt zand. Wat als ik dat zand nou eens onder me weggraaf; dan kom ik in mijn geheel toch een beetje dieper te liggen? Dan zou ik toch wel genoeg ruimte hebben om hier uit te komen? ‘

Verdomd, dat werkt en ik kom eindelijk los.

Opgelucht kruip ik terug naar achteren en ik neem me voor dan toch eindelijk een testament op te stellen: het leven is namelijk helemaal niet zo vanzelfsprekend, zo blijkt maar weer!   

Wordt vervolgd

Amsterdamskruisje

428 dagen gestopt -

Een heel jaar niet gerookt deel 1

Ik ben op een punt waar een heleboel net gestopten onder jullie vast graag zouden willen zijn:
ik ben namelijk precies 366 dagen gestopt met roken, heb 7330 sigaretten danwel shaggies NIET gerookt en 1466,1 euro NIET uitgegeven aan een gewoonte die me uiteindelijk langzaam maar zeker ten gronde zou richten.

Positief verhaal toch?

Nou, niet helemaal.

Want als we het toch over getallen hebben, denk ik dat ik ten opzichte van vorig jaar tenminste 15 kilo aan gewicht bij heb gekregen. En dat beetje extra mij begint me toch aardig dwars te zitten.
Diegene onder jullie begiftigd met een goed geheugen zouden nu kunnen roepen:

"En dat rauw- veganistische dieet dan? Hoe is het daar eigenlijk mee afgelopen?  Want daar zou je toch ook af en toe over schrijven hier op het SRB?" 

Het feit dat ik dat niet gedaan heb, moet u genoeg zeggen. Ik heb misschien 1 dag serieus mijn best gedaan dit dieet te volgen, en toch heb ik toen in de avond van diezelfde dag alweer een pizza laten bezorgen. Misschien met een aantal chickenwings erbij, ik weet het al niet eens meer. In ieder geval heb ik in tegenstelling tot het roken, qua dieet de discipline getoond van een onuitgepakte dweil.

  Voor het ontbreken van deze discipline word ik steeds meer gestraft. Het universum begint me aan alle kanten duidelijk te maken dat als ik mijzelf zonodig gelukkig wil eten (en drinken), ik daar dan ook de consequenties van moet dragen. Bijvoorbeeld het gevolg dat mijn organen nu 1 voor 1 alarm slaan als ik mijn schoenen aan probeer te doen, dit omdat ze door mijn dikke buik misschien een beetje in de verdrukking komen.  Een ander gevolg van een beetje fors zijn, merk ik op de tennisbaan (jaja, ik geef mijzelf niet zonder smash of volley gewonnen) : als ik naar een verre bal ren, haal ik die minder vaak dan vroeger. En als ik eens een keertje val, dan onstaat er een gat die je na afloop van de werdstrijd,  niet eventjes uit de gravelbaan veegt, maar eentje waar je meteen een kuub grind voor moet laten brengen om het allemaal weer op te vullen. Kortom voor iedereen best vervelend en voor mij ook niet zo goed voor het zelfvertrouwen. Maar wat ik GISTEREN heb meegemaakt, heeft me voorgoed de ogen geopend: ik moet nu echt eens gaan afvallen!! 
 
  Zoals sommigen van jullie hebben gelezen, ging mijn vorige blog over mijn ethernetkabel die doormidden was gebeten door een of ander knaagdier. En omdat ik dus de niet-werkende ethernetkabel vanonder mijn stacaravan naar boven moest trekken om deze breuk uberhaupt te kunnen constateren, moest ik nu wel onder de caravan om een nieuwe kabel te trekken.
Vijftien jaar geleden (waarschijnlijk ook 15 kilo geleden) zou dat geen probleem zijn geweest: tijgerde ik als een commando onder mijn caravan door. Naarmate ik door de jaren heen meer en meer apparaten in mijn huis haalde (ik ben nu eenmmaal een gadgetsfreak) die ik vervolgens allemaal met ethernetkabels op het internet moest aansluiten
(al was het alleen voor de updates), merkte ik meer en meer dat mezelf voortbewegen onder de caravan, steeds moeilijker ging. En dat kwam echt niet omdat die trailer waarop de caravan rust, steeds meer in de aarde wegzakt of zo. Dat het die altijd maar zakkende oud-ijsselmeerklei hier in Flevoland de reden is dat die ruimte tussen de vloer van de caravan en de aarde steeds kleiner wordt.  Nee, het komt natuurlijk omdat ik zelf steeds omvangrijker word.
Je kan je dan misschien ook goed voorstellen dat ik met het verstrijken van diezelfde jaren,  steeds minder zin heb om onder die caravan te kruipen.

  Gisteren moest het helaas toch echt. Want Netflix hapert alleen als de smart-tv waarop ik dat ontvang alleen via de wifi was aangesloten en de ethernetkabel bovenlangs doen, dus via de plinten van de vloer (die ik, schaam schaam,  nog niet eens heb gelegd) , is ook geen optie omdat ik dan eigenlijk mijn hele PVC vloer opnieuw zou moeten leggen. Temeer omdat ik dan van de meeste planken stukken af zou moeten zagen, omdat ik anders de draad niet in de naad tussen de vloer en de wand kan leggen. Daar had ik dus allemaal geen zin en dus moest ik nog wel een keertje onder die vervloekte caravan.

Amsterdamskruisje

428 dagen gestopt -

Vinkjes (slot)

Ook goed. Ik was toch nog niet klaar met was opvouwen.

    Even later is het een vrouwenstem die doorkomt. Ook haar leg ik de situatie uit. Tijdens het wachten had ik zitten bedenken waar mijn netwerkprobleem misschien wel eens door zou kunnen komen. Ik had bij Telfort namelijk twee TV- kastjes genomen: misschien was dat bij de overgang naar KPN niet helemaal doorgekomen. Was het weer gewoon een kwestie van ergens een vinkje zetten in dat computerprogramma waarmee al die callcenter agents werken. Net als toen ik twee vaste telefoons had waarvan maar 1 telefoon het deed en die andere die een permanent
in-gesprek-toon liet horen als je ermee probeerde te bellen: ergens een vinkje zetten en het was gefixt!

  De vrouw aan de andere kant van de telefoon echter lijkt de oplossing van mijn netwerkprobleem te willen beginnen met een stap die ik duidelijk herkende als stap 1 van het online KPN - stappenprogramma.  Dus dat zou natuurlijk helemaal nergens naar toe gaan. Ik kap haar resoluut af en zeg haar dat ik alle gebruikelijke dingen, zoals resetten en aan- en uitdoen. allang gedaan had,  en dat mijn probleem waarschijnlijk verholpen kon worden door ergens een vinkje aan of uit te zetten.

" Meneer…" klonk het verveeld . "Als u nou gewoon even meewerkt, gaat het allemaal wat sneller. Het enige wat ik hier probeer is een oplossing voor uw probleem te vinden". 

O, God, was het er zo eentje?

Hoe dit nu weer aan te pakken? Deze callcenter medewerkerster sputtert zowaar tegen! En dat kan toch niet helemaal de bedoeling zijn:  mijn tijd is immers kostbaar!  Ik laat een of ander jong belmokkel toch mijn tijd niet verdoen met allerlei onzinnige probeersels!
Ik besluit het haar nog eens heel l-a-n-g-z-a-a-m en goed a.r.t.i.c.u.l.e.r.e.n.d uit te leggen.  Dat ik overal in huis internet heb, behalve in mijn woonkamer;  dat dit toch op zijn minst heel vreemd is en dat ik pertinent weiger om als mogelijke oplossing voor dit probleem,  mijn modem te gaan resetten.

" -Maar dat vraag ik u toch ook helemaal niet?"
U zegt ook dat uw ene TV- ontvanger het wel doet, en de andere niet?  Kunt u dan niet gewoon eens de TV- ontvangers omdraaien? Dat we daarmee uitsluiten dat het de TV-ontvanger zelfs is die het probleem is?"

Mmm, dat was misschien nog niets een zo’n gek idee.

" Blijft u dan wel even aan de lijn dan?" , vraag ik nu poeslief.

Dat belooft ze en binnen een paar minuten verschijnen dezelfde foutcodes in de TV ontvanger die normaal in de eetkamer staat.

Zie je wel! Is het een toch een kwestie van een vinkje, en ik besluit mijn hypothese toch nog eens te herhalen.

Nu klinkt de vrouw duidelijk geirriteerd:

" Meneer,  wat heeft u het nou steeds over die vinkjes? Wij hebben helemaal geen computerprogramma waar je dingen kunt aanvinken. En ik kan het weten want ik ben hier de specialist, want ik werk hier bij de technische dienst van de KPN. Laat ik het simpel houden: Uw probleem kan veroorzaakt worden door drie dingen. Door het modem, door het TV kastje of door het Ethernetdraad. U zegt dat u internet heeft en ook wifi, dus dan kan het niet het modem zijn. U zegt net dat ook het andere TV kastje dezelfde melding geeft, dus dan kan het ook niet het TV - kastje zijn.
Dus moet het wel de ethernetkabel zijn!"

Pff, wat een blaag! Wie denkt ze wel wie ze is? Beetje op haar eigen borst kloppen omdat ze bij de technische dienst van het KPN- callcenter werkt:  Nou, nou, poeh, poeh, wat een prestatie hoor!  MIJN eigen jarenlange callcenter bel-ervaringen hebben me geleerd, mevrouwtje Hotshot van de KPN: dat het NOOIT de ethernetkabel is!  Is dat duidelijk? Het is altijd de modem! Of jullie geklungel!  Of een oud TV- kastje!  Maar NOOIT de ethernetkabel!

Lafaard die ik ben, zeg ik dit natuurlijk allemaal niet. Ik beloof braaf dat ik dan toch nog eens de ethernetkabel nog eens zal nalopen op breuken en knikken en bedank haar hartelijk voor haar tijd.

Ok,
ik had die ethernet kabel ooit wel eens provisorisch gemaakt, toen die op een of andere manier (weet nog steeds niet hoe) door midden was gebroken, maar daarna had hij het toch altijd gedaan? Natuurlijk had ik ook liever gewild dat die reparatie wat professioneler was geweest. Dat ik dat nieuwe stekkertje aan de gebroken kant van de kabel had gezet maar ik had al die gebroken kleine gebroken koperdraadjes, gewoon met plakband aan elkaar geplakt. Ik moest wel, want maar toen ik eenmaal dat nieuwe ethernetstekkertje opgestuurd kreeg,  bleek ik namelijk ook een speciale tang nodig te hebben om dat stekkertje op het kabeluiteinde te knijpen, want anders lukte het allemaal niet. En die tang die moest ik dan ook nog eens ergens kopen (25 a 30 euro) en dat wilde ik niet, want dan had ik net zo goed een nieuwe kabel kunnen kopen.

  Ook al had ik het grootste vertrouwen in mijn plakbandoplossing van destijds, ruw trek ik de twee stukken ethernetkabel weer uit elkaar. En weer plak ik ze met plakband aan elkaar.
Even testen op de TV- ontvanger en nog steeds heb ik geen verbinding. Hoe kan dit nou?

Ter controle steek ik de ethernetkabel in mijn laptop. Ik kijk in de onderbalk en zie nergens dat ene tekentje van een stekkertje, dat teken dat wil zeggen dat hij via de kabel verbinding heeft met het internet: ik zie alleen maar het wifi teken.

  Ik besef langzaam dat de dame van KPN wel degelijk gelijk heeft. Het IS de ethernetkabel! Maar hoe die kabel te checken?  De kabel loopt immers voor het grootste deel onder het huis (= stacaravan). Ik besluit er dan maar aan te trekken.

Ik trek en ik trek, en een eerste klomp in elkaar gedraaid ethernetdraad laat zich zien. Zou het dat dan toch zijn? Het lijkt mij onwaarschijnlijk. Ik heb nog nooit het idee gehad dat een paar bochten in de draad voor problemen in de doorgave van stroom of data zou kunnen zorgen, hoewel men dat wel beweert.  Maar misschien zie ik het verkeerd en is de tweede kluwen ethernet draad die ik nu door het gat van mijn vloer trek, wel degelijk de veroorzaker van het probleem van dat ontbreken van internetverbinding.

Ik blijf trekken en trekken en ik weet ook ineens weer dat die kabel 40 meter lang was toen ik hem onder mijn vloer doortrok.

Ineens ben ik aan het eind.
Het eind is….
...duidelijk doorgebeten door een muis.

En NOG STEEDS denk ik dat het allemaal op te lossen valt door ergens een paar vinkjes neer te zetten!!!

p.s. Nog 5 dagen en ik heb een jaar niet gerookt!!!