Et101

1887 dagen gestopt -

Beloning 750 dagen gestopt

750 dagen gestopt

Op 28 May 2017

Kijk nou toch ... een beloning! Beetje verwonderd kijk ik naar het getal .. 750 dagen gestopt. Ik??? Jaaa ik !  :-)
Wat is het heerlijk (heeeeerlijk) om niet te roken. Zelfs het ‘niet meer’ is verdwenen uit mijn zinnetjes merkte ik in het weekend tijdens een feestje. "wil je een sigaret" vroeg iemand. En ik hoorde mezelf zeggen: "nee ik rook niet" Zo leuk om te zeggen!
En dat terwijl ik eigenlijk nooit gestopt ben. De beste formule blijkbaar voor me, alle druk eraf, alles mag, alleen ... ik hoef niet.
Het mooiste kado was toch wel de trots die ik voelde, veel prettiger dan dat dagelijkse ontevreden gevoel over mezelf.

Geniet er vooral van dat je gestopt bent! Elke dag weer, elk uur. Voel je trots!
Blijf positief, waardeer jezelf, kik op elk uur dat je niet rookt, elke dag, elke week, elke maand.
Yes !

Et101

1887 dagen gestopt -

feestje

jaaaaaaaaaaaaaaaaa
2 jaar !
Fantastisch blij en geweldig trots :-)
Aan te bevelen !
Echt

Et101

1887 dagen gestopt -

700 dagen en een verhaaltje wat me erbij hielp

Ooit was ik in Pakistan, een van de prachtigste en ingewikkeldste landen waar ik gereisd heb. En gevaarlijkste landen, dat ook. Nu helemaal, 25 jaar geleden ook.
Ik liet in 1992 een lang gekoesterde droom in vervulling gaan: een tocht van drie maanden door Pakistan, India en Nepal. Een georganiseerde reis dat wel. Maar wel met een internationaal gezelschap, hoewel 95% uiteindelijk Engels bleek te zijn. De andere 5% bestond uit een Zweedse, een Schot (nee echt, is iets heel anders), Nw Zeelandse en Belg. We spraken Engels met elkaar. Dat dacht ik redelijk te kunnen, maar als 95% Engels is en Engels ratelt valt dat best erg tegen.
De tocht zou gaan met een vrachtwagen met open laadruim waar men banken in gebouwd had, en waar ruimte was om tenten, matjes, slaapzak en kleine tas bagage in op te bergen. De tocht was twee maanden daarvoor al gestart in Engeland en was over land naar Karachi Pakistan gereden. En daar startte deel 2 van de reis en kon je insteken.
Ik had een ticket heen gekocht naar Karachi, en drie maanden later terug uit Kathmandu Nepal.
En ergens in december 1992 landde ik ‘s avonds laat in Karachi. Wat ik even vergeten was, was dat het een hele grote stad was die ik niet kende, met een geloof met andere gebruiken, met voornamelijk mannen op straat, en nou niet echt een heel toeristisch land. Dat was ik me ergens in de lucht boven Iran wel gaan realiseren en tegen de tijd dat we landen was ik heel erg nerveus en zag ik behalve heel veel mannen ook overal beren.
Ik had nog maar net mijn rugzak van de band gepakt of hij werd uit mn hand getrokken en meegenomen. Twee mannen en mijn rugzak verdwenen de aankomsthal uit. Dan vergeet je opeens dat je nerveus bent en word je boos, ‘heee that’s mine!  Klootzak come here! ’ .
De mannen stopten, we zijn taxi, we brengen u naar hotel. Wil ik niet, ik wil mn rugzak terug, nu!
Mn rugzak verdween in een auto en of ik maar in wilde stappen, de motor was al gestart.
Om een lang en raar verhaal kort te houden, want dit is niet het verhaaltje wat hielp, ze brachten me uiteindelijk naar mijn hotel omdat mijn man daar de baas was en hen een goede baan kon geven. Was helemaal niet waar natuurlijk, maar wel geweldig bedacht. Daar achter in een taxi in de inmiddels nacht van Karachi.
Eenmaal op mijn kamer sloeg de paniek toe, en durfde ik pas na twee dagen weer heel voorzichtig de straat op. Tijdens het gebed. Dan zag je niemand.
Ik ontmoette mijn groep na een paar dagen en we vertrokken Van Karachi in het zuiden naar Chitral in het hoge noorden.
Na Karachi verdwenen de vrouwen geheel uit het straatbeeld. Heel af en toe eentje, geheel bedekt en zo’n raamwerkje voor de ogen.
In al die dorpjes waar we doorheen reden had nog nooit een Europese vrouw gezien. Wel op de dorps tv waar alle mannen ‘s avonds omheen gingen zitten en waar men vooral porno keek. Met Europese vrouwen in de hoofdrol.  En gekoppeld aan hun toch al niet prettige ideeën over vrouwen was het prijsschieten. We werden betast, geknepen, meegetrokken, uitgescholden. Dat er altijd mannen uit de groep naast ons liepen maakte niets uit. En als we boos werden kreeg je een dreun en kwam er een soort opstand. Wat je al helemaal niet wilde.
Ook geheel gesluierd lopen hielp niet, hoe we ook ons best doen nederig te lopen, het bleef opvallen.
Ergens in het noorden, na ruim drie weken majestueuze schoonheid en k,nijpende ellende kwamen we aan in een vredig gebied, de Hunza Valley. Als ik aan het paradijs denk, zie ik de Hunza Valley. Er liepen ook weer vrouwen op straat, en kinderen, en iedereen was vriendelijk, lachte en praatte met je. Het was wel koud, iets van -10. Zonder kachel is dat heel koud.
We bleven er een kleine week.
Op een avond komt er een vrouw aanlopen.
En daar begint het verhaaltje wat bij heeft gedragen aan de 700 dagen niet roken en hoe het lukte en best makkelijk ging.
Ze kwam uit Engeland, ze was net als ik in Karachi geland en had net als ik van het zuiden naar het noorden gereisd.
En was blond.
En in haar eentje. Zonder groep. Heel Pakistan door. Europees. Alleen. Vrouw. Blond.
HUH ????
Ze bleef een paar dagen en we praatten een paar dagen.
‘It’s all about intention en trust ‘
Ik ga er helemaal vanuit dat het goed gaat, dat het makkelijk is, dat ik veilig ben, dat het lukt en dat wat op mijn pad komt precies is wat goed is.
Ja, die theorie kende ik. Ook dat die werkt. Maar eh .. ook in Pakistan? Vrouw, Europees .. Pakistan cultuur, tv, porno ... ??
No problem zei ze. Ze had geen enkel probleem ervaren. En ik geloofde haar. Ze was een van de meeste oprechte integere mensen die ik ooit ontmoet heb.
Soms zijn er van die ontmoetingen in je leven die iets groots met je doen, een soort verschuiving waarvan je op dat moment al vermoed dat het een engel op je pad blijkt te zijn.
Zij was dat.
In al de jaren daarna is het ’ it’s all about intention en trust ’ en steeds grotere rol in mijn leven gaan spelen. Zowel privé als in mijn coaching. En het is waar, ik weet het inmiddels heel zeker. Het gaat om intentie en vertrouwen. Om dat te geloven, te weten en te leven.
Kate, want zo heette ze, geloofde en leefde in het positieve. Niks zwaars of negatiefs. Niks ‘ik moet mijn best doen en het is hard werken om’. Of ‘het zal wel niet lukken of in ieder geval lastig zijn’.
En zo hielp Kate mij vele jaren later om eigenlijk vrij makkelijk op 700 dagen te komen.
Vanaf de voorbereiding, de eerste dag, en alle volgende, heb ik aandacht en energie gegeven aan: het gaat goed, makkelijk, het lukt, het is heerlijk, ik ga vrij ademen, ik ben vrij, ik ben tevreden. Nooit aan: ik stop, ik hou het vol, ik wil niet, ik mag niet, o als het maar lukt, kan ik het wel.
En Kate? Die ging na een paar dagen weer verder. Alleen. Met een glimlach.
Het ga haar goed.

Et101

1887 dagen gestopt -

De Achterhoek

Ik ben gevlucht uit mijn leuke stadje met zn mooie toren, zn smalle straatjes en zn mooie ligging. Mijn stadje is tegen het eind van het jaar namelijk niet leuk meer. En de laatste jaren al helemaal niet meer sinds er een paar halve zolen in de buurt zijn komen wonen. En dus vlucht ik sinds een paar jaar weg, liefst ver weg. Zo ver weg dat het weer stil is, en je op de klok moet kijken om te weten dat er een nieuw jaar begonnen is. Zo stil dus. Vorig jaar is dat heel goed gelukt, ergens in midden Frankrijk,  waar de twee straatlantaarns om 21 uur uit gaan en waar je helemaal niets hoort op 31 december. Echt he-le-maal niets. We stonden buiten, in het donker - echt donker dus - en we hoorden niets. En hoe fijn, mijn hond hoorde ook helemaal niets. Hij leeft nog steeds in 2015 denk ik.
Dit jaar geen Frankrijk. Eigenlijk wilde ik in Spanje zitten, boven op een berg onder de sterren, maar dat is helaas niet gelukt.

Het werd dit jaar de Achterhoek. Daar wilde ik altijd al eens naar toe want het is een beetje raar om in heel veel landen gereisd te hebben maar nog nooit naar de Achterhoek. Komt misschien ook omdat ik ooit bij de buren ben geboren en je als Tukker nou een keer niet naar de Achterhoek gaat. Dat is toch een beetje vreemd gaan.
Maar ja, soms moet je wat, en ik vond een heel mooi plekje en dus zit ik nu in de Achterhoek. De Achter - hoek dus. Jee wat een Achter - hoek is het hier. Ik loop hier nu al een dag of drie uren door bos en wei, en steeds denk ik: dit is echt een Achter-hoek. Je hebt Nederland en dan heb je ook nog de Achter-hoek. Ok, je hebt Amsterdam, Nederland, en dan ook nog de Achterhoek.
(Amsterdammers hebben echt geen idee dat er nog meer dan Amsterdam is wat ook Nederland heet)

Hier in de Achterhoek vraag ik me al drie dagen af wat ik in vredesnaam in dat leuke stadje van mij doe. Teveel huizen, teveel straten, te weinig ruimte, teveel mensen. Ik denk dat iemand Nederland een keer een beetje schuin heeft gehouden en dat toen al die Nederlands richting westen zijn gerold. En ja als wij Nederlanders ergens zijn, dan blijven we.
De Achter-hoek is zo verrukkelluk leeg. Wat een ruimte hier. Wat een frisse lucht. Wat een mooie weggetjes.  En ‘s avonds is het donker, zelfs niet 2 straatlantaarns die m 21 uur uit gaan.
Beetje vervelend is het natuurlijk ook wel, want hoe moet dat nou in 2017 als ik weer terug moet. ... Ach, misschien blijf ik wel

Et101

1887 dagen gestopt -

Beloning 600 dagen gestopt

600 dagen gestopt

Op 28 Dec 2016

dat is me nou toch wat ... echt gestopt geloof ik

Et101

1887 dagen gestopt -

Kortsluiting in je hoofd

Nog even verder over zebrapad ervaringen.
- Eerst even iedereen bedanken voor de vele reacties, uitingen, herkenningen, zebrapaden verrassend toen ik net weer het blog op ging.
En ach, ik dacht, ik schrijf er nog eentje.
want
Ik zat er nog wat verder over na te denken, over radertjes in hersenen waar allerlei gedachten zomaar op kunnen borrelen. Van die kortsluitingen in je hoofd. Die niet alleen over dat out of the blue rare idee om een sigaret op te steken gaan, maar horen bij de firma
‘Nare opmerkingen en foute adviezen.’  Vestigingsplaats: ergens in mijn hoofd.

Ik heb vooral ‘s morgens last van die firma nare opmerkingen en foute adviezen, als ik net wakker ben en er nog niet helemaal bij.
Ochtend kortsluitingen dus.
Ik denk soms echt nare dingen als ik net wakker ben. Over mezelf vooral. Dat ik iets niet goed heb gedaan, dat iets me nooit gaat lukken, dat ik überhaupt te oud ben voor iets. Ga zo maar door. En o ja, dat ik niet leuk ben.
En heel raar, een uurtje later is het allemaal weer weg.
Vroeger had ik echt last van dit soort negatieve gedachten en konden ze wel dagen duren. Soms wel weken als het echt erg was. Een belangrijke leraar in mijn leven - een wijs man - noemde het ‘jouw hardnekkige koppige verslaving’. Ik zei het al: een wijs man. Het duurde ook even voor ik begreep wat hij bedoelde, en toen nog wat jaren voor ik ook voelde wat hij bedoelde.

Die negatieve gedachten over mezelf zijn ontstaan toen ik echt jong was, ik kreeg ze vaak te horen en omdat ik toen nog niet zoveel wist geloofde ik ongemerkt wat er allemaal tegen me gezegd werd.  En toen ik uit huis ging nam ik al die dingen mee. Ze hoefden niet meer tegen me gezegd te worden, ik zei ze nu zelf tegen me.
In de jaren die volgden ging ik in therapie, deed ik allerlei opleidingen, ging ik snappen hoe het werkte, zag ik dat het niet waar was, leerde ik mezelf echt kennen (ik bleek geweldig mee te vallen) en verdween de firma nare opmerkingen en foute adviezen naar de achtergrond.
Maar ... als ik even niet oplette ... of zomaar plots aus heiterem Himmel
stond ik plots weer op het zebrapad.
Niet omdat die gedachte waar was (hoewel soms heel lastig om dat ook zo te zien en ze niet toch te gaan geloven)
Maar gewoon omdat er kortsluiting was in mn hoofd: radertjes die elkaar vinden en plots een kamertje openden.
Want zeg nou zelf: als je heel vaak hebt gedacht: ik doe het niet goed, of nog erger (eentje die heel veel mensen hebben -> Olaz speelt daar heel slim op in): ‘ik ben het niet waard.’  Vreselijk.
En als je dat dus heel vaak hebt gedacht maak je een soort snelweg in je hoofd, een heel breed pad, of je kunt ook zeggen een groef.
En daar zit je dan zo weer op. En als je er dan naar luistert en het gelooft maak je de groef nog breder. En helemaal als je besluit er eens goed over na te moeten denken, of nog erger ermee in discussie te gaan. Mmmm heerlijk denkt de groef, ik krijg aandacht, ik groei.

Dus als ik dan op een zebrapad sta, en denk: ‘goh een sigaret zou lekker zijn’, of ‘s morgens: ‘wat nou jij, het lukt je toch niet’, dan sta ik erbij en kijk ik ernaar, meer niet. Kortsluiting denk ik. Meer niet.

Et101

1887 dagen gestopt -

Een rare verslaving

de laatste dagen, out of the blue, plots weer die zin in een sigaret/shagje. Terwijl ik er werkelijk niet aan moet denken om weer rook in te gaan ademen.Zo raar dat het plots op kan komen, zonder aanleiding, zonder ellende, zonder iets te vieren, gewoon, op het zebrapad om 11.15uur.
Het moet ergens in mijn hoofd zitten, 43 radertjes die plots samen komen en dan de route gaan naar het shagje kamertje. Want dat kamertje, of wellicht is het een hoekje in een kamertje, is er dus nog. Ik kom er bijna nooit meer, het is er vast wat stoffig geworden, en de weg ernaar toe nog lastig te vinden.
Totdat op een zonnige dinsdagmorgen, ergens om 11.15 op een zebrapad, 43 radertjes plots samen komen en de deur openen naar dat ene kamertje. En nog gekker is het dat het dan opeens heel gewoon lijkt om weer een shagje op te steken en mijmerend over het leven een heel diepzinnig gevoel te krijgen.

Raar fenomeen toch die verslaving.

Gelukkig stond ik erbij en keek ik ernaar.

Et101

1887 dagen gestopt -

een ode aan vriendschap

Gisteravond was ik op een ‘ongeveer 60’ feest van twee dierbare vrienden, hij 61 en zij 59. En swingend op de klanken van de Zuid Amerikaanse band dacht ik terug aan hoe het ooit begonnen was. Want wij, de ongeveer 60 twee en de precies 60 ik, kennen elkaar al meer dan 45 jaar.
De ene helft, de zij, leerde ik kennen op de tennisbaan achter ons huis.
De zij en ik speelden met twee jongens, op wie we natuurlijk verliefd werden, in de jeugdcompetitie op zaterdag. We waren goed en we wonnen vaak. Na afloop speelden we poker waar we net zo goed in werden als in het tennis. En we brachten uren door in het huis van een van de jongens waar een bar in de kelder was en daar zaten we wat zenuwachtig te flirten, dat ook. Daar bleef het overigens bij, tennis en zoenen bleken toch lastig te combineren sporten. We waren alle vier verlegen, en dat helpt ook niet.
Behalve samen tennissen gingen zij en ik ook samen de kroeg in, rookten we samen onze eerste joint hangende in kussens en luisterend naar Pink Floyd en de Moody Blues,  deelden we onze ervaringen over de eerste tongzoen (gatver wat vies, dat nooit meer) en hadden we samen ons eerste echte vriendje. En op zondag gingen we samen naar de kerk. Twee keer.
En vannacht, na het feest, lag ik in bed na te denken over wat er daarna toch gebeurd is. Er is een gat in de tijd, want het volgende wat ik me herinner is dat ik getuige ben op haar (met de hij) huwelijk en het volgende daarna is dat zij drie kinderen heeft en ik rondzwerf in Spanje. Terwijl de kinderen opgroeiden, werkte ik overal en reisde ik rond in Azië.
Zij was moeder en echtgenoot, hij bouwde een carrière op, ik volgde vooral mijn hart en de flow.
Zoveel samen als er was in die eerste jaren, toen we groter groeiden en beiden vorm gingen geven aan wie we ten diepste waren, bleken we een heel ander leven te gaan leven.

Ergens in de tijd hebben we elkaar weer ontmoet. Er bleek niets veranderd en het was alsof er geen jaren tussen hadden gezeten. We waren blijkbaar midden in een gesprek gestopt en gingen nu weer verder.
En zo doen we dat nu alweer jarenlang. En dat samen van toen, dat is nooit weggeweest.
Dat is vriendschap, die is, ondanks en dankzij.
Zij heeft inmiddels drie kleinkinderen en is bijna 40 jaar getrouwd. Ik heb inmiddels nog meer landen bezocht en volg nog steeds mijn hart.
Een ode aan de vriendschap.

Et101

1887 dagen gestopt -

Happy or not, that's the question

Voor iedereen die vandaag blij is,
(of blij wil worden .. )

Een hele wereld Happy .. dat zou wat zijn :D

Et101

1887 dagen gestopt -

kadootje

Follow the Sun - Xavier Rudd

Et101

1887 dagen gestopt -

ETalk 12 - The Final Countdown

Politieagenten in Pakistan ... buig je hoofd, went je af, kijk niet en loop weg.
Maar wisten wij veel. Dus toen onze taxi midden op een rotonde tot stoppen werd gemaand en de agent ons vervolgens duidelijk maakte dat onze taxichauffeur ons zou gaan "sexen’ en het beter was om met oom agent mee te gaan deden Ava en ik dat natuurlijk. Gered!  Achter in de politieauto keken we elkaar opgelucht aan. Oom agent wilde net met ons wegrijden toen een stuk of wat taxi’s zijn auto blokkeerden. Ons portier ging open en we moesten er weer uit. Nog steeds allemaal midden op een rotonde pakten Ava en ik elkaars had ... als we dan ten onder zouden gaan, dan hand in hand.  Een van de taxichauffeurs sprak redelijk Engels en vertelde ons dat oom agent ons mee had willen nemen naar een huis met meer oom agenten. Verder zei hij niets. We wisten niet wat te doen, wie moesten we vertrouwen?? Maar toen oom agent Ava weer in zijn auto begon te duwen, de taxichauffeurs haar er weer uithaalden en oom agent er vervolgens op los ging slaan, doken we heel snel weer onze taxi in en werden wij - met veel excuses en gratis - naar ons hostel gebracht.
En ‘s avonds, gezeten op ons dunne matrasje met hordes malaria muskieten om ons heen keken Ava en ik elkaar aan .... is dit leuk?
Dat vroegen we de volgende dag ook aan Peter de reisleider.
It is not supposed to be funny, zei hij. It is an adventure.
Dat hoorden we vaker in de weken die volgden .. toen we moesten slapen op veel te dunne matjes, moesten afdrogen zonder theedoek (dat doe je door heel lang met borden, bestek, etc, heen en weer te zwaaien), bij -15 buiten slapen, kapotte vering.  Adventure zei Peter steeds.

Maar ... wat een prachtig land is Pakistan!
We reisden van Karachi in het zuiden kris kras naar Gilgit in het hoge noorden.
Heel vaak leek het alsof we de eerste buitenlanders waren. Dorpjes met een tv waar iedereen, de mannen, ‘s avonds om heen zat. Dorpjes zonder elektriciteit. Dorpjes waren we welkom waren, en dorpjes waar we met stenen bekogeld werden. Vooral dorpjes waar we geen tot nauwelijks vrouwen zagen. Mannen zeiden vol trots dat hun vrouwen 2x op straat komen: eenmaal als ze zijn huis in gaan en eenmaal als ze er dood weer uit gaan.

Heel veel mannen-ogen gingen naar ons, de vrouwen in de groep. Een paar dagen hou je je vast aan je vrijheid die je kent, dan aan je trots, dan word je boos, en dan ... dan ben je het zat, voel je je naakt, en ga je je beschermen. Flodderkleren, sjaal om, alleen een kiertje voor je ogen. Het hielp maar een beetje. Op de tv in al die dorpjes keken de mannen naar porno, uit Europa. Het enige wat ze zagen en wisten. Simpel dus: blanke vrouwen zijn er om gepakt te worden, gratis dat ook. Blijkbaar bestond het Europese vrouwvolk uit weinig meer dan iets wat gratis gebruikt kon worden. 
De mannen uit de dorpen bleven ons steeds weer knijpen, vastpakken, mee trekken. En boos worden en slaan als we weigerden. It is an adventure zei Peter dan.
Maar ... wat een prachtig land is Pakistan.

Twee delen van Pakistan waren het prachtigst ... het stammen - Pathanen - gebied richting Afghanistan, maar vooral toch de Hunza vallei, in alle opzichten een paradijs op aarde. Geen politie, vrouwen werden gerespecteerd, kinderen speelden overal, iedereen leek gelukkig. De hele vallei vol amandelbomen die in de lente alles in witte pracht zetten, en omringd door Pakistaans hoogste bergtoppen. Onwerkelijk mooi. Het leek alsof hier alleen maar goed was, zonder kwaad.

Je komt er via de Karakorum Highway, een smalle weg door het hooggebergte met afgronden zo diep dat het niet echt kan zijn en enorme rotsblokken die zomaar naar beneden kunnen vallen. Tegenliggers zijn er ook, dan hang je met een wiel over de afgrond, en rotsblokken vallen inderdaad zomaar op de weg. Gelukkig hadden we Peter.
It is an adventure. Zei hij. We hadden hem inmiddels de afgrond in willen duwen.

Et101

1887 dagen gestopt -

ETalk 11

Tot overmaat van ramp vond ik in mijn rugzak ook een klein flesje berenburger, goed bedoeld cadeautje van een vriendin. Ik gooide het snel in de prullenbak in de badkamer. Was echt niet van mij zou ik zeggen. Drank en Pakistan, dat was nog erger dan hasj en Griekenland.
Het was ergens laat in de middag van die volgende dag toen ik voelde dat ik echt wat moest gaan eten en drinken. Ik moest wat.
Ik besloot dat ik dapper ging zijn. En dat berenburg daar wel bij zou kunnen helpen.
Ik viste het weer uit de prullenbak, streek een paar keer over mijn bol, zei proost en dronk het in een keer op. Het werkte: ik durfde door een kier van de gordijnen te kijken.
En zag een heel groot zwembad. Met overal mensen, mensen zoals ik, en in het zwembad ook vrouwen in zwemkleding.
Huh?

Dat hielp.
Ik wachtte tot de moskee ging zingen, haalde een paar keer diep adem, opende mijn deur en keek de gang in .. niemand. Verder naar beneden, langs de receptie (hello madam! how are you? the police wants to talk with you) ‘no, no, not now’ en liep snel de straat op.
Het hotel bleek in een villawijk te staan, grote huizen met oprijlanen, brede straten, mooie bomen. Het leek Blaricum wel. En er was niemand te zien. Goede timing, iedereen was inderdaad in de moskee.
Ik wandelde de straat uit, ok dat ging, nog een straat dan maar, en nog een, en begon het zelfs na een tijdje leuk te vinden. Ik was in Pakistan!! Ookal leek het hier op Blaricum, ik was toch maar in Pakistan!! De reis was begonnen! Ik voelde weer een beetje zin en avontuur.
Terug in het hotel hield de receptie meneer me tegen, ‘the police wants to talk with you’. Ik had na de kennismaking met de politie op het vliegveld weinig behoefte nog aan politie en zei dat ik dat liever niet wilde, waarna de man mij vreemd aankeek. ‘Echt niet nodig hoor’. Ik probeerde hem te overtuigen dat het echt niet hoefde toen ik zag dat de man een soort snuffel met zijn neus deed. Berenburger! Hij rook berenburger .. alcohol! Stommerd! Domkop! Je drinkt geen alcohol vlak voordat je de straat opgaat! Shit ...
‘Medicin’ zei ik plots, wijzend op mijn mond. Het werkte, hij knikte begripvol en vroeg of het wel goed met me ging. Nou, gaat wel, maar eh .. te ziek om met de politie te praten hoor. De man begreep het en zou het doorgeven. No problem. Pfff
Terug in mijn kamer had ik dat heerlijke kik gevoel wat je krijgt als je iets gedaan hebt wat je eigenlijk niet durft maar het toch doet ... YES !!
Ik liep weer naar beneden, ging wat eten in het restaurant, kocht een fles water, en liep naar het zwembad.
Waar ik Ava ontmoette, een Zweedse vrouw die ook deel uit ging maken van de groep. We waren een geschenk uit de hemel, nu konden we de volgende dag samen naar de ontmoetingsplek van de groep. Het begon nu allemaal helemaal goed te gaan.
De ontmoetingsplek was in een ander hotel - soort hotel moet ik zeggen - en bleek in een hele andere buurt van Karachi te zijn. Niks geen Blaricum meer. Overvolle straten, stinkende auto’s, riksja’s, brommers, hier en daar een kameel, en veel, heel veel mensen. Ik had nog nooit zoveel mensen gezien. Te midden van dit alles kwamen we aan bij een grote betonnen muur met een ijzeren poort. Daarachter was ons nieuwe hotel: een soort vervallen jeugdherberg met lange gangen, stapelbedden, kapotte muren en stinkende wc’s. Dat was even wennen na ons 4**** hotel met zwembad.
Ava en ik werden verwelkomd door de andere groepsleden die gelukkig ook even moesten wennen aan deze, volgens reisleider Peter, toplocatie. We zouden nog een dag in Karachi zijn en dan vertrekken. De reis ging van het zuiden, waar we nu waren, tot hoog in het noorden. Ons vervoer was een open vrachtwagen met banken, zoiets als een legervoertuig. We zouden meestal overnachten in tenten met als bed een dun isolatiematje. En af en toe in een hotel wat als we Peter moesten geloven nog erger zou zijn dan dit hotel.
Maar het mocht de pret niet drukken, de groep was leuk, het avontuur gaf me lichtjes in mn ogen en ik had zin om te vertrekken!
Maar voor we vertrokken was er de volgende dag eerst nog een hernieuwde kennismaking met de leuke Pakistaanse politie.

Et101

1887 dagen gestopt -

ETalk10

behoefte aan avontuur ... zeker dat had ik en daarom was ik gegaan. Maar eh .. mag het een onsje minder zijn? Ze spraken ook weinig Engels, maar ik denk dat ze anders toch niet geluisterd hadden naar me. No problem hoorde ik steeds als ik wat vroeg, of zei. Nou, wel een problem dus: Karachi, nacht, vrouw alleen in auto met twee mannen. Als een vrouw in Karachi in de nacht in haar eentje in een auto zit met twee mannen denkt ze dus helemaal niet aan geld, of een paspoort, wat gestolen kan worden. Dan zou ze er mee goed wegkomen denkt ze. Wij vrouwen zijn vooral bang dat iets anders van ons gestolen wordt ...

Maar gelukkig zijn er engeltjes die plots naast je op een achterbak komen zitten en die je iets geweldigs slim influisteren.
My husband is waiting for me in the hotel ...
husband ...  huh zie ik op de voorbank ...  ik had aandacht ..
You have husband zegt ie verbaasd? (zo van mag je dan in je eentje weg en waarom sta je niet in de keuken)
Yes of course!
In hotel?
Yes in hotel.
Het gaat goed dacht ik ..
maar na wat Pakistaans heen en weer gepraat op de voorbank bleek dat toch niet zo
‘Husband is manager of hotel’ hoorde ik mijn engeltje en mij zeggen
Nu had ik echt hun aandacht.  Engeltje en ik gooiden er nog een schepje bovenop:
‘he will give you good job, many money’
Het was even stil, ze keken elkaar aan, maakten een afweging en ..
‘you ask husband, we bring you to hotel’

en dat deden ze. Ze stopten bij de poort, verder mag een taxi niet komen, ik stapte uit, kreeg mijn rugzak, liep naar de ingang en eenmaal binnen holde ik naar de receptie, viel de man bijna om zn nek en schreeuwde zo ongeveer:  ‘two man kidnappend me !! ’
De taxi scheurde weg toen de man van de receptie naar buiten rende.
Op mijn kamer aangekomen deed ik de deur op slot, de gordijnen dicht, ging op het bed zitten en barstte in tranen uit.
En die bleven de hele volgende dag ook nog dicht ... ik zat in een vreemd land ver weg waar ik niemand kende, en was doodsbang

Et101

1887 dagen gestopt -

6 maanden X en een heel mooi gedicht

Dit is misschien mijn laatste levensdag
Ik heb mijn rechterhand geheven
en de zon gegroet,
Maar niet gegroet om haar vaarwel te zeggen.
Het was ten teken dat ik blij was
haar nog steeds te zien, meer niet.
Fernando Pessoa
.
.