Joriswilstoppen

2318 dagen gestopt -

365 dagen gestopt met roken pasje verdiend

Joriswilstoppen

2318 dagen gestopt -

300 dagen gestopt met roken pasje verdiend

Joriswilstoppen

2318 dagen gestopt -

250 dagen gestopt met roken pasje verdiend

Joriswilstoppen

2318 dagen gestopt -

200 dagen gestopt met roken pasje verdiend

Joriswilstoppen

2318 dagen gestopt -

Hoe het me vergaat na 150 dagen...

Eigenlijk schreef ik deze reactie vandaag voor @Raymond in een wat ouder blog, maar omdat het lekker uitgebreid is deel ik hem maar voor het gemak even met iedereen om te lezen. Als dankjewel voor de felicitaties en steun over de tijd. Ben er erg blij mee. Enjoy:

Hey @Raymond, intussen is het jubileum hier en maak ik mijn victorylap. Ik dank je hartelijk voor je felicitaties en weet altijd dat jij (ik + 25) dagen bent. Dus binnenkort neem ik mijn hoedje weer graag af voor jou.

Ongelofelijk toch dat we nu al zover zijn? Toen ik 150 dagen geleden begon had ik echt geen idee wat ik kon verwachten, en leek eigenlijk een avond zonder sigaret me al een schier onmogelijke opgave :)

Inmiddels is er toch wel een hoop veranderd. Zo kijk ik bijvoorbeeld met verwondering naar mensen die roken. De hele handeling op zich heeft een vervreemdende uitstraling gekregen. Mensen die aan een stokje zitten te zuigen dat brandt en dan rook uitblazen? Bizar eigenlijk maar vooral raar, dat die kentering in perceptie zo snel of uberhaupt heeft plaats gevonden. Ik zag hem niet aankomen in ieder geval.

Wel droom ik nog minstens één keer per week dat ik zelf weer ga roken. Elke keer baal ik dan opnieuw in mijn droom dat ik hem heb opgestoken en krijg ik er bar weinig voor terug. Later word ik dan wakker en ben ik telkens opnieuw blij dat ik al mijn gestopte dagen niet kwijt ben. De menselijke geest hangt ook wel van grappige kinderachtigheden aan elkaar :)

De sigaret ruikt ook na al deze tijd nog steeds ongelofelijk lekker. Als er iemand voor me op straat rookt ga ik er expres recht achter lopen. Heerlijk. Soms haal ik mijn neus langs het pakje shag van een collega. Voor het eerst in twintig jaar ruikt de shag weer net zo verleidelijk als ik het herinner in mijn pubertijd.

Soms kijken niet-rokende collega's (die me gelukkig nog steeds fanatiek steunen) mij dan zorgelijk aan of ik het mezelf niet onnodig moeilijk maak op deze manier. Maar het tegendeel is waar. Het besef is voor mij zonneklaar dat de sigaret nimmer zo lekker rook noch smaakte wanneer ik er twintig per dag van opstak (not even close!) en het produkt heeft als zodanig weinig aantrekkingskracht op mij. Ik ben intussen twintig jaar wijzer sinds mijn eerste sigaret, en die matige ervaringen wist vadertje tijd ook na 150 dagen bij lange na niet uit. Als er al een besef is, dan moet ik een beetje lachen bij mezelf dat ik nu meer geniet van tabak(srook) dan ik ooit gedaan heb tijdens het roken. Het voelt als een win-win situatie.

Daarnaast heb ik zoveel wonderlijke dingen terug gekregen sinds ik gestopt ben. Ik heb mijn reuk terug, voor het eerst in god weet hoeveel jaren. Bijzonder is dat veel hernieuwde kennismakingen met geuren talloze associaties met nostalgische jeugdherinneringen oproept. Ergens rond die tijd ben ik mijn reuk verloren namelijk. Erg bijzonder hoe het brein dit blijkbaar allemaal al die jaren opslaat en na zo'n lange tijd moeiteloos weer uit de doos trekt.

Met de geur is ook mijn smaak intenser geworden. Ik kan veel meer genieten van eten en ben als gevolg daarvan veel meer zelf gaan koken met verse producten. Het verschil dat ik nu proef tussen zelfgekookte maaltijden en opwarmtroep maakt de investering van het koken waard. Daarnaast ben ik toch al een stuk bewuster met mijn gezondheid bezig, en voel ik mij beter bij met de nieuwe duurzame veranderingen in mijn voedingspatroon.

Het toegenomen besef van mijn gezondheid is natuurlijk ook merkbaar met het verbeterde functioneren van mijn longen. Ik kan de lucht weer diep inhaleren, en bouw dit sportief nu ook verder uit. Ik loop intussen drie keer in de week hard en bouw met een programma door naar de 5km in 30min. Ik ga nu niet te hoog van de toren blazen, want ik weet uit ervaring dat het wel wat langer duurt om te zien of zo'n nieuwe gewoonte permanent gedijt. Maar ik besef me tijdens het lopen elke keer wel, dat mij dit nooit meer was gelukt als ik was blijven roken. En dat voelt goed. Of het nu lopen wordt of iets anders, het sporten smaakt naar meer. Veel meer. En het motiveert om gestopt te blijven.

Is het dan allemaal helemaal fan-tas-tisch? Nee hoor, zeker niet. Nog elke week is er wel een paar keer een hunkering naar een sigaret als typisch produkt van de Pavlov-reaktie. Ondanks dat ik die dynamiek doorzie, betekent niet dat daarmee het effect aan mij voorbijgaat ;) Ik kan de sigaret dan bijna proeven en zucht even diep. Lang duurt het niet, maar voor dat ene moment….ach ja.

Ook ben ik onlangs in het ziekenhuis gediagnoseerd met een chronische darmstoornis(colitus ulcerosa), nadat ik twee maanden bloed heb gehad in mijn ontlasting. Nu de ontsteking eenmaal is opgevlamd zal dat de rest van mijn leven van tijd tot tijd blijven langskomen met alle medicatie vandien.

De reden dat het juist nu is opgekomen? Stoppen met roken (niet 100% zeker, maar hoogst waarschijnlijk). De aandoening is waarschijnlijk altijd al latent aanwezig geweest, maar omdat roken je bloedvaten vernauwt en dieper onder het weefseloppervlak legt, is het eerder niet uitgekomen. Of zoiets, uiteindelijk ben ik ook geen dokter ;) Nu het er eenmaal is, it's there to stay. Lekker om zoiets over te houden aan zo'n positeve stap :mad: Ik heb er een tijd veel stress aan gehad toen we nog niet wisten wat het was, en met een familie waar darmkanker in rondgaat, maar na de meevaller(geen kanker!) en tegenvaller(chronisch!) ben ik er nu vrij gelaten onder. In het ziekenhuis alleen al zag ik honderd mensen lopen met dingen die me nog veel vervelender lijken (waaronder zuurstoftankjes), dus ik wil het accepteren. Ieder huisje zijn kruisje ofzo. Maar leuk is anders.

7 kilo aankomen is ook ruk natuurlijk, laten we wel wezen. Ik ben veels te ijdel voor die onzin :) Maar nu ik ze heb, ben ik wel vastbeslotener gestopt te blijven om ze niet volstrekt zinloos te maken. Anders ben ik terug bij af EN 7 kilo zwaarder EN een darmstoornis rijker. Fuck dat.

Afsluitend zou ik zeggen dat ik me goed besef dat dit een enorme kans voor me is om af te rekenen met een smerige, dure en ongezonde verslaving. Want ik leef niet in de illusie dat bij een volgende poging alles even zo goed zal verlopen. Ik weet nu wel in het leven dat goede timing in het leven vaak van grote waarde is, en dat ik me in mijn handen mag wrijven dat alles nu zo goed op zijn plek valt. Zowel voor als na het stoppen. Het '1-sigaretje-moet-nu-toch-wel-kunnen'-drama zal daarom aan mijn huis voorbijgaan. Mocht ik voor de bijl gaan, dan zal dat een andere reden hebben. Zoals een familielid die iets overkomt ofzo.

Het zal nog wel nog eens 215 dagen duren voor ik me echt rijk durf te rekenen. Ik blijf nu toch vooral scherp, ook na 150 dagen. Ik zie teveel uitglijders om me heen om de race als gelopen te beschouwen.

Tegelijkertijd heb ik me in een grappig statistiekje vastgebeten dat zegt dat in mijn groep (zware rokers, voor de eerste keer gestopt, cold turkey) slechts 2% na 1 jaar nog steeds gestopt is. Het is voor mij een sportieve uitdaging geworden bij die 2% te horen. Whatever works toch? :)

Joriswilstoppen

2318 dagen gestopt -

150 dagen gestopt met roken pasje verdiend

Joriswilstoppen

2318 dagen gestopt -

100 dagen gestopt met roken pasje verdiend

Joriswilstoppen

2318 dagen gestopt -

75 dagen gestopt met roken pasje verdiend

Joriswilstoppen

2318 dagen gestopt -

50 dagen gestopt met roken pasje verdiend

Joriswilstoppen

2318 dagen gestopt -

Oh jah, het is zover!

Joriswilstoppen

2318 dagen gestopt -

30 dagen gestopt met roken pasje verdiend

Joriswilstoppen

2318 dagen gestopt -

Greetings from the other side! DEEL III

DEEL III: Nu voorwaarts!

Ik snap dat het misschien nu klinkt alsof ik volledig bevrijd ben van de verslaving, maar dat is zeker niet zo. Er zijn elke dag zeker wel even tien momenten dat een sigaret door me heen schiet, maar bij de meesten daarvan kan ik niet veel anders doen dan het te constateren en mijn schouders erbij op te halen. Het lijkt daarmee ook in minder dan drie seconden voorbij. Er zijn momenten dat het harder aan me trekt.

Nu ik bijvoorbeeld deze tekst aan het schrijven ben, en net even een moment neem om een kop thee te zetten. Ik voelde even duidelijk het verlangen naar een sigaret door me heen gaan. Niet vreemd, want ik ben altijd wat gestresst tijdens het schrijven omdat mijn hoofd continu doortolt met allerlei punten die ik voor mezelf besproken wil hebben. Niets voor niks dat deze krengen altijd zo'n lengte krijgen :)

Ik ben in die zin ook nog niet echt uitgetest in stressvolle situaties de afgelopen twee weken. Vooral heb ik mijn tijd gevuld met leuke dingen doen bovenop de reguliere werkzaamheden, die ik bewust ivm het stoppen op een rustiger pitje had ingepland. Ook de trauma-therapie waar ik in een eerder blog aan heb gerefereerd heb ik expres even een paar weken opgeschort.

Zodoende heb ik nog slechts met één helft van het emotie-spectrum te maken gehad waarbij traditioneel een sigaret werd verlangd: Ontspanning. De literatuur heeft me op het spoor van deze tweedeling gebracht: we voelen de behoefte te roken bij ontspanning, maar zeker ook bij spanning.

Die laatste categorie heb ik nauwelijks mee hoeven maken tot dusver. En in mijn laatste lange blog duid ik juist deze categorie als mijn grootste valkuil aan: de sigaret als een controlemiddel voor de stemming.

(Ik leg de lezer deze laatste paragraaf uit als een logisch beredeneerd voortvloeisel, maar de realiteit is dat ik me dit nu al schrijvend pas besef. En dit is dus meteen precies de reden waarom ik dit blog schrijf. Het helpt me de dingen op een rij te krijgen voor mezelf, en zo af en toe kan het me voorzien van een nieuw inzicht.)

Dus voorwaarts gaan we, en het is belangrijk voor mij om in alle positieve ervaringen tot nu toe niet mijn scherpte te verliezen. Dat gevaar is er namelijk wel degelijk!

Ik ben in de afgelopen veertien dagen bedolven onder complimenten vanuit mijn omgeving en ook vanuit jullie voor deze heldhaftige onderneming. Ik heb me eerlijk gezegd vooral ongemakkelijk gevoeld bij al deze complimenten, omdat ik nog niet het gevoel heb dat ik iets heel zwaars aan het doen ben. Nu heb ik sowieso wel een neiging mijn eigen prestaties te onderwaarderen, maar ik moet het voor mijn gevoel nog bewijzen allemaal.

De momenten om dat te doen komen ongetwijfeld nog op mijn pad, en ik hoop dat ik er dan ook zal staan. Dat het tot dusver allemaal zo soepel verloopt beschouw ik uiteraard als een zegen, ook al ben ik van tijd tot tijd bang dat het me zwak en verwend maakt. Ik hoop in ieder geval dat ik alle lof ook op die momenten waard zal blijken.

Ik heb ook al gelezen dat in de regel mensen die relatief makkelijk stoppen, ook gemiddeld vaak weer makkelijk beginnen. Als het blijft zoals het nu blijft, wil ik er toch zorg voor dragen niet tot die groep te behoren. Roken is een verslaving waar niet licht over moet worden gedaan, hoe maatschappelijk geaccepteerd en wijdverbreid hij ook is.

Ik geloof ook dat mensen die grote hoeveelheden vele jaren lang hebben gerookt, in zekere zin hun hele leven zichzelf als een verslaafde moeten blijven zien. Dat alleen dat perspectief de serieusheid van de verslaving voor het licht brengt.

Ik behoor ook tot die groep. Laat daar geen twijfel over bestaan.

Wat ik wel weet is dat ik door de voorbije dagen nooit meer hetzelfde tegen mijn rookgewoonte aan zal kijken. Ik weet nu dat er wel een degelijk een mooi leven na de zogenaamde dood te vinden is, en die wetenschap heeft een zaadje geplant die zich niet meer laat uitroeien. Ook als ik zou vallen, zal ik daar altijd naar terug willen gaan. Daarvoor is die plek veels te mooi.

Zo, na al dat schrijven heb ik wel een sigaret verdiend??o, wacht.

Joriswilstoppen

2318 dagen gestopt -

Greetings from the other side! DEEL II

DEEL II: En toen werd het voorjaar.

En dit is dan het punt waar mijn verhaal sterk lijkt af te buigen van veel gangbare verhalen op dit prachtige forum. Een afbuiging waarvan ik het bestaan vooraf heb beschimpt, ook op dit forum, wanneer ik deze tegenkwam in de literatuur. Uiteindelijk heb ik drie boeken gelezen in de weken voorafgaand aan mijn stoppoging, en ik heb uit alle drie de wijsheden geprobeerd te zeven. In meer of mindere mate bezitten ook al deze boeken hun eigen pareltjes. 

Maar tegenover dit nut was er ook een verontwaardiging wanneer de heer Carr en zelfs mijn geliefde heer Geurtz durfden te opperen dat stoppen met roken…...makkelijk zou kunnen zijn?!!?! Ik heb de heren beiden verweten ons deze wortel voor de neus te houden omdat ik dit contra-productief vind naar stoppers toe, die een loopgraven-gevecht moeten voeren voor hun doel. Zo'n gevecht is uiteindelijk al moeilijk genoeg, en met hun 'als-je-doet-wat-ik-zeg-is-het-allemaal-supersimpel'-evangelie geef je deze groep ook nog onterecht het gevoel dat ze iets fout doen als het voor hun heel zwaar is. Overigens vind ik dat nog steeds een gevaarlijke keerzijde van hun glanzende wortel, en daar zouden ze naar mijn mening meer aandacht voor mogen hebben.

Zelf ben ik er sowieso van overtuigd geweest dat ook mij deze zware gang te wachten zou staan. Ik bedoel, wat moet ik anders denken?? Ik ben dik twintig jaar verslaafd aan roken, waarvan vijftien jaar ruim een pakje per dag. Daarnaast vereenzelvig ik mezelf volledig met mijn rookgewoonte, en vind ik in de sigaret de psychologische kruk om me door de moeilijke momenten van het leven te helpen. HOE ZOU DIT IN GODSNAAM NIET MOEILIJK KUNNEN WORDEN?? Volgens alle regels van mijn logica zag ik vooraf geen andere mogelijkheid dan mijn borst in te vetten, de kop laag te houden en de kraag omhoog te zetten. Dit zou een gure lange winter worden voordat er weer ruimte zou zijn voor een zonnestraaltje in mijn chagrijnige ontheemde gemoed. Ik was er klaar voor, want ik heb wel meerdere bergen beklommen in mijn leven. Ik zou me er niet onder laten krijgen.

De eerste drie dagen leek mijn voorspelde scenario zich precies volgens plan te ontvouwen. Die diepe hunkering die ik voelde zou ik voor maanden met me meedragen. En ik accepteerde dit ook. 'Hoe harder je mij duwt, hoe meer schijt ik aan je heb?, was de grimmige laatste gedachte waarmee ik aan het eind van de zware derde dag in mijn bed stapte. En toen kwam dag vier. Een dag waarop figuurlijk en letterlijk het voorjaar doorbreekt.

Het contrast is groot, merk ik al onmiddelijk in de ochtend. De hunkering die mij nauwelijks alleen liet in de afgelopen dagen, lijkt opeens nergens te bekennen. De zonnestralen knallen door mijn slaapkamerraam heen en ik merk dat ik ...me ouderwets vrolijk voel? Die emotie stond in de kalender pas ergens voor eind september gepland. What the fuck is dit? Ik loop mijn tuin in, en ga even met een bak thee in het zonnetje zitten. Die eerste keer in een voorjaarszon blijft me elk jaar weer bij. Het is dat moment dat je beseft dat de donkere maanden op hun laatste poten lopen, en dat je al het moois van het voorjaar en de zomer nog voor je hebt liggen. Een moment waarop ik altijd even intens gelukkig ben van binnen, en traditioneel één van de belangrijkste momenten van het jaar om met een sigaretje in te zegenen.

Wat kan ik zeggen? Ik voelde verrassend een enorme blijdschap over me heen komen dat ik mijn longen nu kon vullen met louter een frisse ochtendlucht. Het moment voelde nog beter dan andere jaren OMDAT er geen sigaret bij was. Mijn hoofd duizelt, juist omdat ik dit soort momenten nog geen week geleden het meest vreesde. Vanaf dat moment leef ik ondanks ups en downs eigenlijk voortdurend in de zon. Het chagrijn van die eerste dagen is in ieder geval weg gebleven.

Man, wat heb ik genoten van het mooie weer de afgelopen twee weken. En ik heb het gevierd op alle manieren waar de sigaret altijd onlosmakelijk mee verbonden leek. Ik heb avondwandelingetjes gemaakt in de langer wordende avonden, in alle rust stil gezeten in de warme gloed van de avondzon, en mijn eerste terrasmomentjes weer gepakt. Het is voor mij persoonlijk onvoorstelbaar hoe weinig ik de sigaret heb gemist in deze gelegenheden. Het fladdert af en toe wel even door je hoofd, maar tot dusver niet dat werkelijk een serieuze vorm heeft aangenomen. Meer als een herinnering aan de gewoonte, gekoppeld aan het vreemde besef hoe ver dit al van je weg lijkt. Laat mij de eerste zijn om de verbijstering te bevestigen bij deze laatste opmerking: hoever dit al van me weg lijkt??? Kappen nou! Maar het voelt als zo'n enorme geruststelling dat er niks aan deze momenten wordt afgedaan door de afwezigheid van de sigaret. Sterker nog, ik maak de momenten bewuster en minder neurotisch mee, nu ik niet meer word afgeleid door de handeling van het roken. 

En dan ben ik nog niet begonnen over het grootste kado van deze afgelopen twee weken, de hernieuwde kennismaking met mijn vijfde zintuig REUK! Ik voel me zo'n domme sukkel dat ik voor vijftien jaar het bijna volledige ontbreken daarvan altijd heb geweten aan een scheefstaand neusschot. Mijn god, er gaat een wereld voor me open op het moment. Ik merkte het op de tweede dag al, maar op de vierde dag brak het echt door. Ik stond perplex toen ik met de fiets aan de hand door het prachtige nieuwe Rotterdam Centraal liep. Al lopend langs het eerste winkeltje, een bakkerij, werd ik liefdevol om mijn oren geslagen met de geur van warm krokant brood. Ik sta echt even stil en denk what the hell? Waarom heb ik dit nooit eerder zo geroken? Maar daar begint mijn opmerkelijke wandelingetje pas, want ik rol vervolgens met het passeren van elke winkel van de ene geursensatie in de andere. Na de broodwinkel komt de bloemenzaak, opgevolgd door een DonerKebab en een snackbar. De contrasten zijn onvoorstelbaar voor iemand die vijftien jaar niet serieus heeft geroken. Maakt de rest van de wereld dit elke dag mee??? Allejezus, wat een weelde!

De afgelopen twee weken fiets ik met een openstaande neus door de stad. Ik ben erachter gekomen dat verschillende wijken in de stad onderscheidende geuren van elkaar hebben. Onvoorstelbaar dat ik nu een soort reukplattegrond in mijn hoofd aan het aanleggen ben van de stad. De wereld die ik toch al zo bijzonder vind heeft een hele nieuwe extra laag gekregen, één die alle andere lagen van een extra verrijking voorziet. Wauw is alles wat ik hierover te zeggen heb. Het begint langzamerhand wat te wennen, maar ik ben nog steeds vol ongeloof dat ik dit vijftien jaar heb moeten missen. Het is natuurlijk wel een enorme boost in mijn motivatie om gestopt te blijven. Ook al geloof ik niet dat de verslaving zelf dit soort winsten ene moer interesseert. Die wil gewoon een sigaret, damn the consequenses.

Grappig is dat de sigaret nog nooit zo lekker geroken heeft als wanneer ik nu op straat achter een roker aan loop. Die heerlijke smeulende tabak dat je rookt ruikt rijker en voller dan ik me kan herinneren dan dat een sigaret in jaren heeft gesmaakt voor mij. Dat is dan ook vooral ironische gedachte die beklijft bij de geur in reactie op degene die hem rookt: ik geniet nu meer van jouw sigaret dan jij doet van het werkelijk roken ervan. Bizar!

Al met al ben ik een prima gelukkig mens geweest deze afgelopen twee weken. Misschien heb ik het mezelf ook overdreven zwaar voor gesteld, maar ik zag wel de nodige beren op de weg. Ik dacht dat ik het zou missen 'iets in mijn handen' te hebben, dat blijkt niet waar. Integendeel, ik vind het wel fijn de handen nu vrij te hebben.

Ik dacht ook dat bij mijn natuurlijke aanleg voor snaaigedrag het hek nu wel helemaal van de dam zou zijn, en ook dat valt mee. Overdag is er niet veel veranderd in mijn eetgewoonte, alleen 's avonds loop ik wat meer te snoepen. Ik kom dus ook gewicht aan, maar ja, dat had ik enigszins ingecalculeerd. Het ging de eerste dagen heel hard, maar de laatste week lijkt het te stabiliseren.

Daarbij heb ik de geruststellende gedachte dat ik de toename er in de toekomst nog wel af ga sporten. Het is voor mij een verademing dat ik weer mag dagdromen over sportieve plannen zonder daarin afgeremd te worden door het besef van een rookverslaving. Sowieso hebben mijn dagdromen weer veel meer een open einde. Zolang ik rookte wist ik wel zo'n beetje hoe mijn plaatje er uit gaat zien. Nu voelt het toch weer alsof er zoveel nieuws te onderzoeken valt. Een poëet zou ongetwijfeld nog wel even kunnen doordwepen over de herwonnen kunst van het dromen, maar ik ben geen poëet :) Blij ben ik er wel mee.

Hoe nu voorwaarts en is het dan al tijd om de vlag uit te hangen met zoveel moois? Daar probeer ik voor te waken, en ik geloof dat ik daar wel degelijk alle reden voor heb.

Joriswilstoppen

2318 dagen gestopt -

Greetings from the other side! DEEL I

Voor sommigen wellicht hopeloos verlaat, maar voor mij precies op tijd. Na twee weken stoppen met roken die voor mij in alle opzichten opmerkelijk zijn verlopen, lijkt het stof nu enigszins neergedaald. Dat, en de moeilijk te duiden lusteloosheid van de afgelopen dagen lijkt achter de rug. Ik was niet vooruit te branden deze laatste dagen en er kwam geen ene reet uit mijn handen.

EDIT: Lol, nu ik alles heb uitgeschreven zie ik hoe krankzinnig lang het is geworden. Ook besef ik me dat ik wellicht de primeur heb met de wetenschap dat er een maximum aan tekens voor het SRB geldt  Daarom de noodzaak om alles op te delen over meerdere blogs. Het zijn drie delen geworden :O Ik hoop dat de lezer die het de moeite waard vindt ze allemaal door te nemen er ook plezier aan heeft. Voor mij zijn ze in ieder geval erg waardevol.

DEEL I: De eerste drie dagen

De beruchte eerste drie dagen verliepen zoals verwacht stroef. Grappig genoeg raakte ik op de allereerste ochtend als ex-roker al in paniek bij het open doen van mijn ogen. De gedachte niet te roken die dag voor het eerst in 20 jaar greep mij meteen bij mijn keel. Bizar genoeg kwam het beeld bij mij naar boven van een astma-patient die bij een aanval er achter komt dat hij zijn inhaler kwijt is. Dat is toch wel de wereld op zijn kop, en gelukkig had ik de helderheid van geest om dat in te zien. Mijn nieuwe leven was begonnen in ieder geval.

Ik had me de eerste drie dagen al vaak voorgesteld in de toeloop naar mijn stopdatum, maar ik kijk er nu op terug als een periode met vooral vele langdurige hunkeringen. Als een voortdurende jeuk die heel nodig gekrabd moest worden. Wat me tegenviel aan mijn confrontatie hiermee, was hoe subtiel en venijnig mijn verslaving mij probeerde te doen bezwijken. Ik had veel meer een gevecht van man tot man verwacht, waarbij ik en de verslaving met open vizier als boxers ten strijden zouden gaan. Die verwachting was volstrekt verkeerd.

Het verhaal van Eva, de appel en de slang lijkt veel beter op zijn plaats. Net als in het verhaal kringelt de Slang zijn soepele lijf licht kietelend om je heen, fluistert de verleiding op zoete wijze in je oor en draagt de zorg ervoor dat je je ogen geen moment van de appel aflaat. Het is de eerste keer in mijn leven geweest dat de sigaret een bijna erotische, vrouwelijke aantrekkingskracht pulseerde. Heel vreemd.

Toch heb ik in die dagen geen moment werkelijk op het punt gestaan om de gang naar de tabakswinkel te maken. Daarvoor was mijn vastberadenheid simpelweg te groot. Sterker nog, ondanks dat de verleidende krachten van mijn verslaving hun uitwerking niet misten op mij, slechts hun doel, groeide bij mij een zekere verachting voor mijn tegenstander. Ik vond zijn strategie zo laag en laf in zijn bedwelmende subtiliteit dat ik hem de overwinning niet gunde. Dit gevoel sterkte mij. Be a man, lafaard!

Desalniettemin tel je de uren wel af op die dagen, en ik was blij dat ik ondanks de ontwenningsverschijnselen vrij eenvoudig kon wegglijden in een diepe slaap voor de nacht. Ik dank hemel en aarde op mijn knieen dat ik in de afgelopen weken geen enkele vorm van slaapgebrek heb gekend zoals ik heb terug gelezen in veel verhalen van jullie. Van alle moeilijkheden waar ik me op probeerde voor te bereiden, leek slaapgebrek me veruit het slopendste. Wat kan ik zeggen, zolang ik leef zijn Klaas Vaak en ik de dikste vrienden en daar kan zelfs die smerige slang blijkbaar niet tussen komen. High Five Klaas, you rock!